dúrchprügeln

vt пабі́ць, набі́ць, адлупцава́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

dúrchwichsen

vt разм. адлупі́ць, адлупцава́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Адшаба́саваць ’адсвяткаваць шабас’ (Нас.), адшабысыць ’адсвяткаваць (пра яўрэяў)’, ’адлупцаваць’ (Бяльк.). Гл. шабасаваць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

отколоти́ть сов., разг.

1. (отбить) адбі́ць, мног. паадбіва́ць;

2. (избить) набі́ць, адлупцава́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пересе́чь​II сов. (высечь всех или многих) разг. адлупцава́ць; вы́лупцаваць, вы́сцебаць, вы́хвастаць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Адпе́рыць ’крэпка пабіць паленам’ (Шат.), атперыць ’адлупцаваць, пабіць’ (Янк. Мат.) < літ. atper̃ti ’адбіць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wygrzmocić

зак. жарт. адкалашмаціць, адлупцаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wysmagać

зак. выхвастаць, высцебаць, адлупцаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

poturbować

зак. пабіць, набіць; адлупцаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Лады́ч у выразе: даць ладыча ’адлупцаваць’ (в.-дзв., Сл. паўн.-зах.). Да ладка 2 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)