Спец. Словаўтварэнне пры дапамозе падваення асновы слова (напрыклад: чуць-чуць, ледзь-ледзь).
[Ад лац, reduplicatio — падваенне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
семіты́зм, ‑а, м.
У лінгвістыцы — слова, моўны зварот, выраз, запазычаныя з якой‑н. семіцкай мовы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
словасклада́нне, ‑я, н.
Утварэнне новых слоў шляхам злучэння ў адно слова дзвюх або некалькіх асноў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Schlágwortn -(e)s, -e і -wörter
1) тра́пнае сло́ва
2) ло́зунг
3) загало́ўнае сло́ва (у слоўніку); загало́вак
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ІНВАРЫЯ́НТ [ад лац. invarians (invariantis) нязменны] у структурнай лінгвістыцы, моўная адзінка ў адцягненасці ад яе канкрэтнай матэрыяльнай рэалізацыі. Напр., усе гукі «а», незалежна ад таго, якім чалавекам і як яны вымаўляюцца, абагульняюцца ў адзін І., што называецца фанемай «а»; усе значэнні і грамат. формы слова «кніга» з’яўляюцца рэалізацыяй аднаго адпаведнага І. і г.д. Структурныя інварыянтныя адзінкі кожнага ўзроўню мовы праяўляюцца ў суадносных варыянтных адзінках маўлення, што замацоўваецца адпаведнымі тэрмінамі: фанема — гук, ці алафон; марфема — морф, ці аламорф; лексема (слова) — лекс, або алалекс, і г.д.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сэнс, -у, м.
1. Унутраная сутнасць, лагічнае значэнне чаго-н., якое спасцігаецца розумам.
С. слова (яго значэнне). С. рамана.
2. Мэта, разумная аснова чаго-н.
С. жыцця.
С. работы.
|| прым.сэ́нсавы, -ая, -ае (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прыназо́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.
У граматыцы: службовае слова, з дапамогай якога выражаюцца адносіны паміж галоўнымі і залежнымі кампанентамі словазлучэння, напр.: ад (сцяны), па (полі), перад (домам) і пад.
|| прым.прыназо́ўнікавы, -ая, -ае.
Прыназоўнікавае словазлучэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
derivative
[dɪˈrɪvətɪv]1.
adj.
1) Ling. вытво́рны (сло́ва)
2) Math. вытво́рны (фу́нкцыя)
3) неарыгіна́льны
2.
n.
вытво́рнае ад агу́льнага, дэрыва́т -у m. (сло́ва, хімі́чнае рэ́чыва)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
вытво́рнаеу знач.наз.н.Ábleitung f -, -en; Derivát [-´vɑ:t] n -s, -e (слова)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
лі́пкі
1. ли́пкий; кле́йкий;
~кая гразь — ли́пкая грязь;
2.перен. ли́пкий;
~кія сло́вы — ли́пкие слова́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)