Які мае афарбоўку аднаго з асноўных колераў спектра — сярэдняга даміж блакітным і фіялетавым. Сіняе неба ўсе сонцам заліта.Колас.Сіні змрок пасоўваўся з паплавоў.Чорны.Сіняя маланка ўзрэзала дажджавую муць.Самуйлёнак.Паплылі Дняпровы хвалі Ажно ў сіне мора.Купала.Сінія вочкі на месяц глядзяць.Грамыка.// Які мае адценне гэтага колеру (пра твар і скуру чалавека). Хлопчык ляжаў на ложку без усялякіх адзнак жыцця. Тварык яго быў сіні, жаўтлявы.Шамякін.Губы ў нас былі сінія, а зубы дробненька ляскалі — гэта ад вады і холаду.Адамчык.
•••
Сіні каменьгл.камень.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
aquamarine
[,ɑ:kwəməˈri:n]1.
n.
1) аквамары́н -у m. (ка́мень сінява́та-зялёнага ко́леру)
2) сінява́та-зялёны ко́лер
2.
adj.
сінява́та-зялёны, аквамары́навы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
landmark
[ˈlændmɑ:rk]
n.
1) ме́жавы ка́мень, вяха́f
2) арыенці́р -а m.
3) Figur. ве́хі pl., ва́жны эта́п
4) по́мнік архітэкту́ры
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Зы́знуць ’ударыць’, ’апухаць’ (Шат.). Укр.дзи́знути ’хутка пранесціся, праляцець (пра камень)’. Параўн. азызнуць ’азябнуць’, азызаць ’апухаць’ (гл.). Параўн. славац.zízať ’паглядваць’, славен.zízati ’ссаць, асабліва грудзі’. Можа, ’ударыць так, што зрабіць касавокім’, ’апухнуць так, што зрабіцца касавокім’. Гл. зызы. Няясна.
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
паўпіра́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм.
1.(1і2ас.адз.неўжыв.). Уперціся — пра ўсё, многае або пра ўсіх, многіх.
2. Упірацца некаторы час. Камень паварушыўся, паўпіраўся трохі, а тады перакуліўся на другі, сыраваты ад зямлі, бок.Кавалёў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пячо́нік, ‑а, м.
Абл. Печаная бульбіна. Смешныя ў .. [Курта] выходзілі пячонікі: зверху вуголле, а ў сярэдзіне цвёрдыя, як камень, — ні ўкусіць, ні ўгрызці.Ракітны.Каб, здаецца, пячонікаў яшчэ ў прыску напёк, ды сала на ражончыку падсмажыў — зусім адчуў бы сябе дома.Сачанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тачы́ла, ‑а, н.
Тачыльны камень, а таксама станок для навострывання рэжучых інструментаў. Тачыла, як велізарны круглы пірог, тырчала паміж дзвюх прыбітых да станка дошак.Броўка.У саўгаснай кузні малады хлопец налягаў на тачыла. Стары прыціскаў да каменя ржавае жалеза.Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шчарбі́нка, ‑і, ДМ ‑нцы, Рмн. ‑нак; ж.
Памянш.-ласк.да шчарбіна. Усміхаўся.. [бацька] дзіўна, каб шчарбінка, што была ад выбітага ў дзяцінстве зуба, не кожнаму відна была.Сачанка.Камень нагрэўся на сонцы. У шчарбінках на ім рос мяккі.. мох.Даніленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
«АСІ́ЛАК», «Вялікі камень»,
помнік прыроды Беларусі. За 200 м на У ад в. Белая Смаргонскага р-на Гродзенскай вобласці. Ледавіковы валун ружовага граніту з авоідамі палявога шпату (выбаргіт). Даўж. 3,7 м, шыр. 3,5 м, выш. 2,7 м, у абводзе 12,5 м, аб’ём 35 м³, вага каля 90 т. Прынесены ледавіком з паўд. часткі Балтыйскага шчыта (ваколіц г. Выбарг Ленінградскай вобл.) каля 300 тыс.г. назад. У язычніцкія часы — культавы валун.
