паравыпускны́, ‑ая, ‑ое.

Спец. Які служыць для выпускання пары ​2. Паравыпускная труба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пена́л, ‑а, м.

Падоўжная скрынка, футарал для ручак, алоўкаў, гумак і пад.

[Ад лац. penna — пяро.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перапра́вачны, ‑ая, ‑ае.

Які прызначаецца, служыць для пераправы, перапраўкі ​2. Пераправачныя сродкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

піро́жніца, ‑ы, ж.

1. Уст. Жан. да пірожнік.

2. Форма для пірожнага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пісуа́р, ‑а, м.

Спецыяльная ракавіна са сцёкам для мачы ў мужчынскай прыбіральні.

[Фр. pissoir.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плакіро́вачны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да плакіроўкі, прызначаны для плакіроўкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плац-пара́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Уст. Пляцоўка для ваенных вучэнняў, парадаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пло́ўніца, ‑ы, ж.

Пасудзіна для плову, падобная па форме да паўглыбокай талеркі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плытаспу́ск, ‑у, м.

Частка плаціны, прызначаная для пропуску плытоў уніз па рацэ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прапо́йны, ‑ая, ‑ае.

Разм. Прызначаны для прапою. Прапойныя грошы. // Уласцівы прапойцу; прапіты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)