АБРАКАДА́БРА (лац. abracadabra),
1) магічная формула, таямнічае слова, якому знахарамі прыпісвалася цудадзейная сіла.
2) Незразумелы набор слоў ці выказванняў, бязглуздзіца.
т. 1, с. 36
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
insert [ɪnˈsɜ:t] v. (in/into) устаўля́ць;
insert a letter into a word уста́віць лі́тару ў сло́ва
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
fucking [ˈfʌkɪŋ] adj. slang, taboo лаянкавае слова, якое ўжываецца падобна fuck n., v. у значэнні
2.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
deterioration [dɪˌtɪəriəˈreɪʃn] n.
1. пагаршэ́нне;
deterioration in morals падзе́нне но́раваў
2. ling. дэтэрыяра́цыя, пагаршэ́нне (значэння слова)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
pronunciation [prəˌnʌnsiˈeɪʃn] n. вымаўле́нне;
What’s the correct pronunciation of this word? Як правільна вымаўляецца гэтае слова?
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
radical1 [ˈrædɪkl] n.
1. радыка́л
2. chem. радыка́л
3. math. ко́рань
4. ling. ко́рань (слова)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
usage [ˈju:sɪdʒ] n. ужыва́нне, карыста́нне;
It’s not a word in common usage. Гэтае слова ўжываецца рэдка.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
гарла́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
Разм. Крычаць, гарланіць. Усе [суседзі] чулі ад слова да, слова, што гаварыў Гамрэкелі, бо ён знарок гарлаў па ўвесь пасёлак. Самуйлёнак. І чайкі гарлаюць на ўсе галасы на дым парахода, на парус касы. А. Вольскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
замо́віць 1, ‑моўлю, ‑мовіш, ‑мовіць; зак., каго-што.
Аказаць уздзеянне замовай; зачараваць. — Гэта — грошы заклятыя, Іх замовіў чараўнік. Колас.
замо́віць 2, ‑моўлю, ‑мовіш, ‑мовіць; зак., што.
Разм. У выразе: замовіць слова (слоўца) — тое, што і закінуць слова (гл. закінуць).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛЕКСЕ́МА (ад грэч. lexis слова, выраз),
адзінка лексічнага ўзроўню мовы, яго лексікі. Вылучаецца разам з інш. абстрактнымі адзінкамі мовы (фанема, марфема, семема, графема). Уяўляе сабой сукупнасць форм і значэнняў, што ўласцівы аднаму і таму ж слову ва ўсіх яго ўжываннях і рэалізацыях. Напр., усе формы слова «мова» («мову», «мовам» і інш.) і розныя значэнні гэтых форм у розных спалучэннях: «беларуская мова», «мова твора», «мёртвая мова» і інш. — тоесныя як прадстаўнікі лексемы «мова».
Літ.:
Слово в грамматике и словаре. М., 1984.
т. 9, с. 194
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)