on się dobrze uczy — ён добра вучыцца; ён добры вучань;
dobrze się czuć — добра сябе адчуваць;
przyjdę za godzinę dobrze? — (я) прыйду праз гадзіну, добра?;
dobrze zbudowany — добра складзены; статны, станісты;
to ci zrobi dobrze — гэта табе дапаможа;
dobrze! — добра!;
dobrze ci w tym kapeluszu — гэты капялюш табе да твару; гэты капялюш табе пасуе;
dobrze poinformowany — добра інфармаваны;
dobrze znany — добра вядомы; вядомы;
dobrze mu z oczu patrzy — ён выглядае добрым чалавекам;
jak dobrze pójdzie ... — калі ўсё будзе добра...;
dobrze się komu powodzi — каму шанцуе ў жыцці;
dobrze ci tak! — так табе і трэба!;
dobrze ci tak mówić — табе лёгка казаць;
2.разм. вельмі, значна, зусім;
było już dobrze ciemno — было ўжо зусім цёмна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
па́мятлівасць, ‑і, ж.
Здольнасць добра помніць, запамінаць. Я не раз здзіўляўся яго [Янкі Брыля] учэпістай памятлівасці.У. Калеснік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кітава́цца, ‑туецца; незак.
1. Паддавацца кітаванню. У сухую пагоду вокны добра кітуюцца.
2.Зал.да кітаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прагрэ́ць, ‑грэю, ‑грэеш, ‑грэе; зак., што.
Добра, поўнасцю нагрэць. [Якаў] садзіцца ў кабіну, каб прагрэць матор.Кулакоўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прамяша́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
1.Добра размяшаць.
2. і без дап. Мяшаць некаторы час.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
самазаспако́енасць, ‑і, ж.
Бесклапотныя адносіны да справы, заснаваныя толькі на адной упэўненасці, што яна ідзе добра.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
увечарэ́ць, ‑эе; безас.зак.
Разм. Звечарэць. Але калі ўжо добра ўвечарэла,.. [Ціток] аб’ехаў сяло з загумення.Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чарнабро́вы, ‑ая, ‑ае.
У якога чорныя бровы. Лена вельмі добра памятае .. [бацьку], чарнабровага, яснавокага, заўсёды вясёлага.Ваданосаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРАНЖАРЭ́Я (франц. orangerie),
зашклёнае памяшканне для вырошчвання зімоўкі паўд. раслін (цытрусавых, кветкавых, вечназялёных, пладова-ягадных і інш.). Аранжарэі добра асвятляюцца, маюць неабходны рэжым тэмпературы, вільготнасці і ўмовы для догляду раслін. Бываюць 1- і 2-схільныя, блочныя, ангарныя.
Аранжарэя батанічнага комплексу ў Сан-Антоніо (ЗША). Арх. Э.Амбаш. 1988.
