рэпатрыя́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м. (кніжн.).
Асоба, якая падвяргалася рэпатрыяцыі.
|| ж. рэпатрыя́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. рэпатрыя́нцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шэйх, -а, мн. -і, -аў, м.
1. У арабскіх краінах: галава роду, старэйшына абшчыны.
2. У мусульман: асоба, якая належыць да вышэйшага духавенства, вучоны-багаслоў, прававед.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зало́жнік, ‑а, м.
Асоба, гвалтоўна затрыманая кім‑н. з мэтай прымусіць выканаць якія‑н. абавязацельствы або патрабаванні той дзяржавай, арганізацыяй, да якой належыць гэта асоба. — Майго сына .. заарыштавалі як заложніка, каб я сам да іх прыйшоў. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАНДЫДА́Т (ад лац. candidatus літар. апрануты ў белае; у Стараж. Рыме спаборнік на атрыманне дзярж. пасады надзяваў белую тогу),
1) асоба, вылучаная для выбрання дэпутатам заканадаўчай установы, для замяшчэння якой-н. пасады ці прыёму ў якую-н. арг-цыю; малодшая вучоная ступень у дарэв. Расіі, якая прысвойвалася пасля заканчэння з адзнакай вышэйшай навуч. установы, напр. К. славеснасці.
2) К. навук у краінах СНД — першая вучоная ступень; асоба, якой прысуджана гэтая ступень. Прысуджаецца асобам з вышэйшай адукацыяй, што здалі кандыдацкі мінімум і абаранілі кандыдацкую дысертацыю.
т. 7, с. 580
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
контр-адміра́л, ‑а, м.
Першае (малодшае) воінскае адміральскае званне. // Асоба, якая мае гэта званне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
магістра́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Асоба, якай рыхтуецца да абароны дысертацыі на ступень майстра.
[Лац. magistrans, magistrantis.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мана́рх, ‑а, м.
Асоба, якая ўзначальвае манархію (цар, кароль, імператар, шах, султан і інш.).
[Грэч. monarchos.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
заціска́льнік, ‑а, м.
Разм. Асоба, якая заціскае. абмяжоўвае свабоднае праяўленне чаго‑н. Заціскальнік крытыкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мітрапалі́т, ‑а, М ‑ліце, м.
Вышэйшае званне праваслаўных епіскапаў. // Асоба, якая носіць гэтае званне.
[Грэч. mētropolitēs.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
епі́скап, ‑а, м.
Вышэйшы сан у хрысціянскай царкве. // Асоба, якая мае гэты сан; архірэй.
[Грэч. epískopos — наглядчык.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)