заклы́гаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Пачаць клыгаць. Заклыгаў па сцежцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

здзіра́льшчык, ‑а, м.

Рабочы, спецыяліст па здзіранню чаго‑н. Здзіральшчык бяросты.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ізатрапі́я, ‑і, ж.

Аднолькавасць фізічных уласцівасцей рэчыва па ўсіх яго напрамках.

[Грэч. isos — роўны, аднолькавы і tropos — паварот, напрамак.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лесаўпара́дкаванне, ‑я, н.

Сукупнасць мерапрыемстваў па арганізацыі і вядзенню лясной гаспадаркі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лілава́ты, ‑ая, ‑ае.

З ліловым адценнем, па колеру блізкі да ліловага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

літара́льнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць літаральнага; поўная адпаведнасць па форме. Літаральнасць перакладу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зве́ршчык, ‑а, м.

Работнік па зверцы чаго‑н. з чым‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

звянча́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.

Аб’яднацца шлюбам па царкоўнаму абраду; павянчацца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

малахо́джаны, ‑ая, ‑ае.

Па якім рэдка, мала ходзяць. Пайсці малаходжанай сцежкай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мантажы́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Спецыяліст па мантажу (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)