Verbum

пракрыча́ць

1. áusrufen* vt; éinen Schrei áusstoßen*;

2. разм. schréien* vi (пра што-н. über A, von D)

прапі́хваць разм. dúrchschieben* vt; dúrchquetschen vt, dúrchzwängen vt (праціснуць); zwängen vt, schíeben* vt (у што-н. durch A)

апавясці́ць, апавяшча́ць benáchrichtigen vt, in Kénntnis sétzen (каго-н. A); verkünden, bekánnt geben*, mítteilen (пра што-н. A)

апро́ч прыназ. áußer (D), áusgenommen (A);

апро́ч таго́ áußerdem; überdies [überdíes]; darüber hináus;

апро́ч таго́, што… ábgesehen davón, dass…

аціра́цца

1. sich réiben* (аб што-н. an D);

2. (быць без пэўнага занятку) fáulenzen vi; úntätig herúmlungern

вазі́ць fáhren* vt; bríngen* vt, hólen vt (прывозіць);

вазі́ць што-н на та́чцы mit dem Kárren etw. fáhren*

вы́ведаць, выве́дваць erfórschen vt, áuskundschaften vt;

вы́ведаць у каго-н. што-н. j-n auf den Zahn fühlen

адухаві́ць, адухаўля́ць

1. (духоўна ўзвысіць) vergéistigen vt, idealisíeren vt;

2. (жывёл, прыроду) géistige Fähigkeiten zúsprechen* (што-н. D)

акрамя́ прыназ. áußer (D), áusgenommen (A);

акрамя́ таго́ áußerdem; überdíes, darüber hináus;

акрамя́ таго́ што… ábgesehen davón, dass…

кле́нчыць

1. (станавіцца на калені) níederkni¦en vi;

2. (настойліва прасіць) áufdringlich bítten*, bétteln vi (што-н. um A)