1) асноўны від дзяжурства на караблях і суднах, які забяспечвае іх плаванне, захоўвае бяспеку, а ў ВМФ і боегатоўнасць. Падзяляецца на агульнакарабельную, спецыяльную (у баявых часцях і службах), хадавую і якарную.
2) Прамежак часу, на працягу якога адна змена вахты на караблі нясе дзяжурства.
3) Склад чарговай (вахтавай) змены нарада.
4) Група людзей, якая выязджае працаваць на пэўны перыяд часу ў зададзены раён.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
аIIпрыназ. (з указаннем гадзіннікавага часу) um (A);
а двана́ццатай гадзі́не um zwölf Uhr
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
міну́та
(польск. minuta, ад лац. minuta = паменшаная, малая)
1) адзінка часу, роўная 1/60 гадзіны;
2) які-н. кароткі прамежак часу (напр. м. цярпення);
3) адзінка вымярэння вугла і дугі, роўная 1/60 градуса 1.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Пры́вечар ’пачатак вечара’ (Нас.), прысл. пры́вечар ’пад вечар’ (Байк. і Некр.). Лексікалізацыя словазлучэння пры ве́чары, дзе рэалізуецца вельмі архаічнае значэнне прыназоўніка пры ’пры азначэнні часу, які набліжаецца, ці часу, на працягу якога адбываецца дзеянне’, параўн. ст.-слав., стараж.-рус.облаѕи съ нама ѣко при вечерѣ естъ. Рус.дыял.при́ве́чер ’надвячорак’, при́вечерь, при́вечер ’пад вечар’, при́вечёрок ’надвячорак; позні вечар’, укр.привечері́тися ’змеркнуцца’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
interval
[ˈɪntərvəl]
n.
1) праме́жак -ку m. (ча́су або́ адле́гласьці)
2) esp. Br. перапы́нак -ку m. (у тэа́тры)
3) Mus. інтэрва́л -у m.
at intervals — час ад ча́су; час-ча́сам; калі́-нікалі́; дзе-нідзе́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)