прычы́ннасць, ‑і,
1. Удзел у чым‑н., дачыненне да чаго‑н.
2. У філасофіі —
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прычы́ннасць, ‑і,
1. Удзел у чым‑н., дачыненне да чаго‑н.
2. У філасофіі —
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
яснавяльмо́жны, ‑ая, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
атрэпсі́я
(ад а- +
цяжкая
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
імама́т
(ад імам)
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мано́эдр
(ад мана- + -эдр)
простая крышталеграфічная
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
марфатэкту́ра
(ад
тое, што і мегарэльеф.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мезацэфа́лія
(ад меза- + -цэфалія)
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сві́тынг
(
надзвычай цяжкая
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
стагфля́цыя
[ад стаг(нацыя) + (ін)фляцыя]
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фо́лькланд
(
асноўная
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)