КІРПІ́ ЧНІКАЎ (Анатоль Мікалаевіч) (н. 25.6.1929, Ленінград),
расійскі археолаг і гісторык. Д-р гіст. н. (1975), праф. (1991). Засл. дз. культуры Расіі (1990). Скончыў Ленінградскі ун-т (1953). З 1955 у Ін-це гісторыі матэрыяльнай культуры Рас. АН у С.-Пецярбургу. Даследуе ўзбраенне, ваен. справу, фартыфікацыю, пытанні археалогіі, гісторыі і культуры Русі 9—15 ст. У 1950—60-я г. ўдзельнічаў у раскопках помнікаў архітэктуры 12 ст. ў Полацку і Навагрудку. Аўтар кніг «Старажытнаруская зброя» (вып. 1—3, 1966—71), «Рыштунак конніка і верхавога каня на Русі IX—XIII ст. » (1973), «Кулікоўская бітва» (1980), «Старажытны Арэшак» (1980), «Каменныя крэпасці Наўгародскай зямлі» (1984), «Старая Ладага — старажытная сталіца Русі» (1996, з В.Д.Сараб’янавым) і інш.
т. 8, с. 281
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Памаражы́ ць , поморожиты ’зацвісці троху (аб хлебе)’ (Клім. ). Відаць, ад марожаны < мароз (г. зн. пакрыцца белым налётам). Параўн. польск. morożowaty ’аб масці каня ’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
зара́ зіна , ‑ы, ж.
Разм. лаянк. Тое, што і зараза (у 2 знач.). — Но-о... Заразіна... — Джвучка мацюкаўся, але не злазіў з воза. Лупіў каня прутам, як мог. Пташнікаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зарысава́ ць , ‑сую, ‑суеш, ‑суе; зак. , каго-што .
1. Зрабіць малюнак, зарысоўку каго‑, чаго‑н. Зарысаваць стол. Зарысаваць каня з натуры.
2. Разм. Пакрыць малюнкамі; зрысаваць. Зарысаваць увесь альбом.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раскілза́ ць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак. , каго .
Вызваліць ад укладзеных у рот цугляў. Антон саскочыў, раскілзаў каня , а сам сышоў да вады, памыў твар і напіўся з крынічкі. Савіцкі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пасцёбваць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак. , каго-што .
Час ад часу, злёгку біць, сцёбаць (пугай, дубцом і пад.). Звычайна .. [Ян Лайзан] вельмі шанаваў жывёлу, а сёння раз-пораз пасцёбваў каня . Броўка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пату́ зваць , ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак. , каго-што .
Час ад часу, злёгку тузаць. Юрка патузваў лейцы, гукаў на каня . Чорны . Ніна патузвае вяроўкі калыскі і спявае тонкім галасочкам. Брыль .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шара́ хнуцца zurückfahren* vi s vi s * vi s адхіснуцца ў жаху ); sché uen vi é rden (пра каня
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
kó ppeln vt
1) звя́ зваць, стрыно́ жыць (каня
2):
ein Feld ~ і́ ць по́ ле для вы́ гану
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Ná senloch n о́ здра; хра́ па (у каня , лася і да т.п. )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)