бядня́к, бедняка́, мн. беднякі́, бедняко́ў, м.
1. Незаможны, бедны чалавек.
2. Бедны селянін, якога эксплуатавалі багачы (гіст.).
|| ж. бядня́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.
|| прым. бядня́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дэхка́нін, -а, мн. дэхка́не і (з ліч. 2, 3, 4) дэхка́ніны, -ка́н, м.
Селянін у Сярэдняй Азіі.
|| ж. дэхка́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. дэхка́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
андына́рнік, ‑а, м.
Прыгонны селянін, які атрымліваў ад памешчыка андынарыю.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абро́чнік, ‑а, м.
Гіст. Прыгонны селянін, які знаходзіўся на аброку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
незамо́жны, ‑ая, ‑ае.
Разм. Матэрыяльна не забяспечаны, бедны. Незаможны селянін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
здо́льнік, ‑а, м.
Селянін, які арандаваў зямлю на правах здольшчыны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КМЕТ, кмець,
тэрмін, якім у сярэдневякоўі ў слав. народаў абазначаліся розныя катэгорыі насельніцтва. Першапачаткова К. называлі свабодных членаў абшчыны, племя. У Кіеўскай Русі К. — воін, віцязь, дружыннік; у ВКЛ — свабодны селянін, які меў зямельны надзел і плаціў дзяржаве падаткі. У 2-й пал. 16—1-й пал, 17 ст. К. трапілі ў асабістую залежнасць ад феадалаў і ператварыліся ў чэлядзь; у Польшчы — залежны селянін, які меў поўны надзел зямлі; у Балгарыі і Сербіі — сельскі стараста; у Босніі і Чэхіі — асоба, якая займала пэўную пасаду, а таксама некаторыя катэгорыі сялян; у Харватыі — залежны селянін, васал.
т. 8, с. 358
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
чарнасо́шнік, ‑а, м.
Гіст. Цяглавы селянін, які жыў на чорных землях.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэхка́нін
(ад цюрк. dihqan = вясковы)
селянін у Сярэд. Азіі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
wieśniak
м. селянін, вясковец; мужык
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)