дэхка́нін, -а, мн. дэхка́не і (з ліч. 2, 3, 4) дэхка́ніны, -ка́н, м.
Селянін у Сярэдняй Азіі.
|| ж. дэхка́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. дэхка́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
бядня́к, бедняка́, мн. беднякі́, бедняко́ў, м.
1. Незаможны, бедны чалавек.
2. Бедны селянін, якога эксплуатавалі багачы (гіст.).
|| ж. бядня́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.
|| прым. бядня́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КМЕТ, кмець,
тэрмін, якім у сярэдневякоўі ў слав. народаў абазначаліся розныя катэгорыі насельніцтва. Першапачаткова К. называлі свабодных членаў абшчыны, племя. У Кіеўскай Русі К. — воін, віцязь, дружыннік; у ВКЛ — свабодны селянін, які меў зямельны надзел і плаціў дзяржаве падаткі. У 2-й пал. 16—1-й пал, 17 ст. К. трапілі ў асабістую залежнасць ад феадалаў і ператварыліся ў чэлядзь; у Польшчы — залежны селянін, які меў поўны надзел зямлі; у Балгарыі і Сербіі — сельскі стараста; у Босніі і Чэхіі — асоба, якая займала пэўную пасаду, а таксама некаторыя катэгорыі сялян; у Харватыі — залежны селянін, васал.
т. 8, с. 358
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
здо́льнік, ‑а, м.
Селянін, які арандаваў зямлю на правах здольшчыны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
андына́рнік, ‑а, м.
Прыгонны селянін, які атрымліваў ад памешчыка андынарыю.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абро́чнік, ‑а, м.
Гіст. Прыгонны селянін, які знаходзіўся на аброку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
незамо́жны, ‑ая, ‑ае.
Разм. Матэрыяльна не забяспечаны, бедны. Незаможны селянін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чарнасо́шнік, ‑а, м.
Гіст. Цяглавы селянін, які жыў на чорных землях.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэхка́нін
(ад цюрк. dihqan = вясковы)
селянін у Сярэд. Азіі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
wieśniak
м. селянін, вясковец; мужык
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)