wégtun* vt выдаля́ць; прыбіра́ць, адкла́дваць убок

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

enttrǘmmern vt прыбіра́ць абло́мкі, расчышча́ць ад руі́наў

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áusstaffieren vt

1) прыбіра́ць

2) забяспе́чваць (рыштункам)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

*Прыбо́рніца, прыбы́рныця ’прыбіральшчыца’ (Клім.). Да прыбіра́ць, браць (гл.). Параўн. укр. прибірни́ця ’тая, якая прыбірае’, рус. дыял. прибо́рно ’чыста; прыбрана’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Муду́р ’фанабэрысты, пыхлівы’, ’упарты, выдумляльнік’ (Нас., Гарэц.), мудуроўны ’фанабэрысты’ (Нас.). Балтызм. Параўн. літ. mudrùs ’слаўны, хвацкі, зухаваты’, ’бадзёры, бойкі’, mùdrinti ’упрыгожваць, выстройваць, прыбіраць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

sprzątać

незак.

1. прыбіраць;

sprzątać ze stołu — прыбіраць са стала;

2. збіраць; пратаць;

sprzątać zboże z pola — збіраць збожжа;

3. разм. забіраць; выхопліваць;

4. разм. прыбіраць, забіваць;

5. разм. упісваць; умінаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Прыбі́рышча ’раскарчаваны ўчастак’ (ст.-дар., Сл. ПЗБ). Да прыбіра́ць, прыбра́ць са значэннем ’расчысціць’. Параўн. балг. дыял. прибѝрище ’тое, што нарадзілася за год, ураджай’. Гл. браць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

decorate

[ˈdekəreɪt]

v.t.

1) упрыго́жваць, прыбіра́ць; аздабля́ць

2) дэкарава́ць

3) узнагаро́джваць (мэдалём, о́рдэнам)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

приукра́шивать несов.

1. (немного украшать) (тро́хі) упрыго́жваць, (тро́хі) прыбіра́ць, (тро́хі) аздабля́ць;

2. перен. прыхаро́шваць; (преувеличивать) перабо́льшваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

oporządzać

незак.

1. прыбіраць; прыводзіць у парадак;

2. экіпіраваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)