рэкапітуля́цыя, ‑і, ж.

У біялогіі — паўтарэнне арганізмамі ў працэсе іх індывідуальнага развіцця прымет, якія былі ўласцівы іх далёкім продкам, але паступова зніклі ў дарослых форм.

[Лац. recapitulation — паўтарэнне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АСАНА́НС (ад франц. assonance сугучнасць),

паўтарэнне аднолькавых або падобных галосных гукаў; від гукапісу. Паэт. твору, як і алітэрацыя, з якой ён звычайна спалучаецца, надае мілагучнасць і сэнсава-эмац. выразнасць. У вершы Я.​Купалы «Летам» асананс стварае радасны, бадзёры настрой: «Звоніць поле доляй, воляй, // Звоніць поле ў каласкі...». У сучаснай паэзіі часта ўжываецца асанансная (недакладная) рыфма, у якой супадаюць толькі галосныя гукі.

т. 2, с. 20

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

жва́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

1. Паўторнае перажоўванне жвачнымі жывёламі ежы, якая адрыгаецца ў поласць рота, а таксама сама гэта ежа.

Жаваць жвачку.

2. Гумка, якая ўжыв. для жавання; жуйка.

3. перан. Нуднае, надакучлівае паўтарэнне аднаго і таго ж (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

эпанале́псіс

(гр. epanalepsis = паўтарэнне)

тое, што і анадыплозіс.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

repetition [ˌrepəˈtɪʃn] n. паўтарэ́нне (у розных знач.);

I don’t want a repetition of this incident. Я не хачу паўтарэння гэтага інцыдэнту.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

revision [rɪˈvɪʒn] n.

1. перагля́д; праве́рка, выпраўле́нне;

His lecture needs revision. Яго лекцыю трэба перагледзець.

2. паўтарэ́нне, прагля́д канспе́кта пе́рад экза́менам

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Нацуркава́ць ’упэўніць, пераканаць’ (кап., Жыв. сл.). Экспрэсіўнае ўтварэнне, у якасці асновы можна дапусціць цокаць, цыркаць ’журчаць, цвыркаць’ ад гукапераймальнага цур! або цыр!, што перадаюць шматразовае паўтарэнне аднастайных гукаў і пад.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Рэцыды́ў ’зварот, паўтарэнне якой-небудзь з’явы’ (ТСБМ). Паўторнае запазычанне з рус. рецидив ’тс’. Ст.-бел. рэцыдыва ’аднаўленне хваробы’ < ст.-польск. recydywa < лац. recidīvus ’паўторны’ < rĕcīdo ’зноў трапляю’ (Булыка, Лекс. запазыч., 129).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

паўто́р м.

1. гл. паўтарэнне;

2. лінгв. Verdóppelung f -, -en, Reduplikatión f -, -en, Reduplizíerung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

падагульня́ючы, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. незал. цяпер. ад падагульняць.

2. ‑ая, ‑ае; у знач. прым. Які падагульняе, падводзіць вынікі. Падагульняючае паўтарэнне вучэбнага матэрыялу.

3. Дзеепрысл. незак. ад падагульняць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)