вае́ нна-палявы́
прыметнік, адносны
адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вае́ нна-палявы́
вае́ нна-палява́ я
вае́ нна-паляво́ е
вае́ нна-палявы́ я
Р. вае́ нна-паляво́ га
вае́ нна-паляво́ йе́ нна-паляво́ е
вае́ нна-паляво́ га
вае́ нна-палявы́ х
Д. вае́ нна-паляво́ му
вае́ нна-паляво́ й
вае́ нна-паляво́ му
вае́ нна-палявы́ м
В. вае́ нна-палявы́ (неадуш. )е́ нна-паляво́ га (адуш. )
вае́ нна-паляву́ ю
вае́ нна-паляво́ е
вае́ нна-палявы́ я (неадуш. )е́ нна-палявы́ х (адуш. )
Т. вае́ нна-палявы́ м
вае́ нна-паляво́ йе́ нна-паляво́ ю
вае́ нна-палявы́ м
вае́ нна-палявы́ мі
М. вае́ нна-палявы́ м
вае́ нна-паляво́ й
вае́ нна-палявы́ м
вае́ нна-палявы́ х
Крыніцы:
krapivabr2012 ,
piskunou2012 ,
prym2009 ,
sbm2012 ,
tsblm1996 ,
tsbm1984 .
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
бальша́ к , ‑а, м.
Вялікая (у адрозненне ад прасёлачнай) дарога; шлях. [Рыгор] спыніўся прыкладна за кіламетр ад вёскі, там, дзе ад бальшака адгаліноўваецца палявая дарога на Бугры. М. Ткачоў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
свірэ́ па , ‑ы, ж.
Пустазелле, палявая шматгадовая расліна сямейства крыжакветных з жоўтымі кветкамі. Паміж зялёнага мора, якое хвалямі пералівалася на сонцы, месцамі былі спрэс жоўтыя плямы свірэпы. Гурскі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Lá ndstraße f палява́ я даро́ га; шаша́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Lá ndweg m палява́ я даро́ га
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Ясколка 11/566
- » - палявая 11/566 (іл. )
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
брыга́ да , -ы, Д М мн. а́ д, ж.
1. Вайсковае злучэнне з некалькіх батальёнаў або палкоў, а ў флоце — з некалькіх аднатыпных суднаў.
Танкавая б.
2. Вытворчая група, а таксама наогул група, аб’яднаная якім-н. агульным заданнем, дзейнасцю.
Б. слесараў.
Палявая б.
Канцэртная б.
|| прым. брыга́ дны , -ая, -ае.
Б. падрад.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фартыфіка́ цыя , ‑і, ж.
1. Навука аб умацаванні вайсковых пазіцый і спосабах абароны ад сродкаў паражэння. Лекцыі па фартыфікацыі і тактыцы.
2. Узвядзенне ваенных умацаванняў, а таксама гэтыя ўмацаванні. Палявая фартыфікацыя.
[Ад лац. fortificatio — умацаванне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Fé ldweg m палява́ я даро́ га, прасёлак
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
mundur, ~u
м.
mundur polowy — палявая форма
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)