Плу́ ца , плу́ ці , пліцы , плюц , плюцы ’лёгкае ’ (Сл. ПЗБ ; Сцяшк. Сл. , Жд. 2). З польск. płuco ’тс’, якое — з першаснагаpluce (XV–XVIII стст.); звычайна płuca < прасл. *plutje < і.-е. *pleuf‑jo : (літ. plaučiai ’лёгкія’, лат. plaušas ’тс’, ст.-прус. plauti ’лёгкае ’, першапачаткова ’тое, што плавае’, сюды ж грэч. ττλεύμων ’лёгкае ’, лац. pulmo і пад. (Банькоўскі , 2, 631). У сучасных усх.-слав. мовах не захавалася, стараж.-рус. плюче ’лёгкае ’, ст.-укр. плюча ’лёгкія’ < *płʼutja , да пльщъ1 плаваць (гл.) (Фасмер , 3, 290; Пімчук, Давньорус., 311).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Gá belfrühstück n лёгкае [друго́ е] сне́ данне
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Gelí spel n лёгкае шамаце́ нне (лісця )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
негліжэ́ , нескл. , н.
1. Лёгкае хатняе адзенне, якое носяць пераважна зранку.
2. у знач. прысл. У напаўадзетым выглядзе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
child’s play
лёгкае зада́ ньне, нява́ жная спра́ ва; драбні́ ца f. у́ пства n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
флірт
(англ. flirt)
какецтва, лёгкае заляцанне.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ВЭ́ ЛЮМ (ад лац. velum заслона),
жаночы галаўны ўбор, лёгкае пакрывала з кісяі, шоўку, цюлю, карунак, якое спускаецца да плячэй, пояса, часам да долу.
Белы вясельны вэлюм — частка шлюбнага ўбору; мацуецца да вянка або інш. галаўнога ўбору. Жалобны вэлюм чорнага колеру.
т. 4, с. 336
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛІМФО́ МА , лімфасаркома ,
злаякасныя пухліны лімфоіднай тканкі. Адрозніваюць лімфасаркомы надулярную (хвароба Брыла — Сімерса), лімфацытарную, лімфаплазмацытарную, пралімфацытарную, лімфабластную, імунабластную, саркому Беркіта. Пашкоджвае лімфавузлы шыі, падсківічныя, патылічныя, надключычныя, а таксама лёгкае , страўнік, шчытападобную залозу і інш. Лячэнне: хіміяпрамянёвая і гарманальная тэрапія, хірургічнае.
В.Я.Рэбека .
т. 9, с. 263
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
шацёр , шатра́ , мн. ы́ , шатро́ ў, м.
1. Лёгкае пераноснае жыллё з тканіны, скуры і пад. , якое будуецца звычайна ў форме конуса.
2. Высокі пірамідальны чатырохгранны ці васьмігранны дах (цэркваў, званіц, вежаў і пад. ; спец. ).
|| прым. шатро́ вы , -ая, -ае.
Ш. навес.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абібо́ к , ‑а, м.
Разм. пагард. Лежабок, гультай, лодар. [Жывіцкі:] Ты ўсё лёгкае работы хацеў і зрабіўся нарэшце абібокам, гультаём. Чорны .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)