offshoot[ˈɒfʃu:t]n. адгалінава́нне, бакавы́ ато́жылак (таксама перан.);
the offshoots of a tree бакавы́я ато́жылкі дрэ́ва;
various offshoots of sectarianism ро́зныя адгалінава́нні секта́нцтва
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Плоўт, плоўтэс ’прадаўгаватая дошка, якой закрываюць бакавы ўваход у калодачны вулей’ (воран., Сл. ПЗБ; ЛА, 1). Паводле Грынавяцкене (Сл. ПЗБ, 4, 15), з літ.plautas ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ра́нверс
(фр. renverser = адхіляць назад)
бакавы рух каня галавой ад сценкі манежа.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
бако́ўка, ‑і, ДМ ‑коўцы; Рмн. ‑ковак; ж.
Разм.Бакавы пакойчык у хаце; бакавая прыбудова пры чым‑н. [Дубравец] падаў госцю руку, затрымаў яго ў дзвярах, вярнуўся загасіць у сваім пакоі святло і тады ўжо запрасіў госця за сабой у бакоўку.Галавач.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
aisle
[aɪl]
n.
1) прахо́д -у m. (паміж рада́мі крэ́слаў)
2) прыдзе́л -а m., бакавы́ нэф (царквы́)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
2.Бакавы адростак, галіна. Жывіць сасну толькі адзіны корань, што распусціў свае адгалінаванні ў процілеглы ад ракі бок.Марціновіч.
3. Частка чаго‑н., якая выдзяляецца ад асноўнага напрамку і адыходзіць убок. Адгалінаванне чыгуначнага пуці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
флянс, ‑а, м.
1. Адно каліва расады. — А хіба вырасце з такога маленькага? — дакранулася Ларыса да кволага флянса.Арабей.//звычайнамн. (фля́нсы, ‑аў). Маладыя парасткі лесу. — Чаму на флянсах у васпана Сляды быдлячыя? — пытае, А сам так скрыва паглядае.Колас.
2.Бакавы парастак, пасынак.
[Ням. Pflanze.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мультылатэра́льны
(ад мульты- + лац. lateralis = бакавы)
міжнародны рознабаковы дагавор, заключаны больш як дзвюма дзяржавамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Séitenhiebm -(e)s, -e
1) бакавы́ ўдар, уда́р у бо́к
2) намёк
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ВОДАПАДЗЕ́Л,
лінія на мясцовасці, якая падзяляе сумежныя басейны рэк, мораў, акіянаў і падземных вод. Ад водападзелу сцёк накіраваны ў процілеглыя бакі.
Найб. выразны водападзел у гарах, дзе звычайна супадае з грабянямі хрыбтоў. На раўнінах нярэдка пераходзіць у водападзельную прастору. Водападзел можа мяняцца. Адрозніваюць водападзелы: галоўны — паміж сумежнымі рачнымі сістэмамі (на тэр. Беларусі частка гал. водападзелу паміж рачнымі сістэмамі Балтыйскага і Чорнага мораў); бакавы — падзяляе басейны прытокаў ракі; галоўны (сусветны) Зямлі — паміж рэкамі Ціхаакіянска-Індыйскай і Атлантыка-Ледавітай пакатасцей вобласці вонкавага сцёку кантынентаў.