плюсава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. плюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плюсо́ўшчык, ‑а, м.

Спец. Рабочы, які займаецца плюсоўкай, плюсаваннем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

плюшчы́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Прызначаны для плюшчэння. Плюшчыльны станок.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

полінеўры́т, ‑у, М ‑рыце, м.

Спец. Паражэнне перыферычных нерваў.

[Ад грэч. poly — многа і neyron — жыла, мускул.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

полісемі́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае некалькі значэнняў; мнагазначны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

поліфані́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да поліфаніі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прабі́раванне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прабіраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прадзіма́льны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Прызначаны для прадзімання. Прадзімальны клапан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праёмны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які служыць для прабівання наскрозь.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праланга́цыя, ‑і, ж.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. пралангаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)