ко́бза
(укр. кобза, ад тур. kopuz = аднаструнная гітара)
старадаўні ўкраінскі струнна-шчыпковы музычны інструмент.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мандалі́на
(іт. mandolina)
музычны шчыпковы інструмент з чатырма парамі струн, на якім іграюць медыятарам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
о́жрагіс
(літ. óžragis = казіны рог)
старадаўні літоўскі духавы музычны інструмент, зроблены з казінага рога.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
тубафо́н
(ад туба + -фон)
ударны музычны інструмент эстрадных аркестраў, які складаецца з самагучальных званочкаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фаго́т
(іт. fagotto)
драўляны духавы язычковы музычны інструмент з канічным каналам і двайной трысцінкай.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фі́дэль
(ням. Fiedel, ад лац. fides = струна)
старадаўні струнны смычковы музычны інструмент, папярэднік віёлы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
флу́ер
(рум. fluier)
духавы музычны інструмент тыпу флейты, пашыраны ў Малдове і балканскіх краінах.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
экзэрсі́с
(фр. exercice, ад лац. exercitium = практыкаванне)
музычны таор, прызначаны для трэніровак тэхнікі выканання.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мажо́р, ‑у, м.
1. Музычны лад, акорд якога складаецца з вялікай і малой тэрцыі і мае радасную, бадзёрую гукавую афарбоўку; проціл. мінор. / у знач. нязм. прым. Сімфонія сі-бемоль мажор.
2. перан. Разм. Вясёлы, радасны настрой. Захапленне .. [вясною] нараджала ў пісьменніка лад іскрыста-сонечнага мажору, лірычнага хвалявання, нястрыманай нічым радасці. Лойка.
[Фр. majeur.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
міно́р, ‑у, м.
1. Спец. Музычны лад, акорд якога грунтуецца на малой тэрцыі; проціл. мажор.
2. перан. Разм. Сумны, прыгнечаны настрой. Рэзкім пераходам у мінор аўтар уводзіць слухача ў кола новых настрояў. «ЛіМ». [Паэты] прымушаюць гучаць слова адначасова і ў мажоры і ў міноры, і сурова-драматычна і мякка-лірычна. Лойка.
[Іт. minore, ад лац. minor — меншы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)