імунітэ́т м.

1. мед., біял., тс. перан. Immunität f -, Únempfindlichkeit - (да чаго-н. gégen A);

2. юрыд. Immunität f -;

дыпламаты́чны імунітэ́т Immunität des [éines] Diplomáten, Diplomátenimmunität f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прасве́чваць

1. мед. (mit Röntgenstrahlen) durchléuchten vt, röntgen vt;

2. (быць празрыстым) dúrchsichtig sein;

3. (быць бачаным праз што-н.) dúrchschimmern vi, dúrchleuchten vi (durch A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

асыпа́ць

1. bestréuen vt, überstréuen vt; überschǘtten vt;

2. (шчодра абдарыць) überschǘtten vt, überhä́ufen vt;

асыпа́ць пацалу́нкамі mit Küssen bedécken;

3. мед. (пакрыць высыпкай) Áusschlag bekómmen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

áufbrechen*

1. vt узло́мліваць (дзверы); надрыва́ць (пісьмо)

2. vi (s)

1) пуска́цца ў даро́гу

2) распуска́цца (пра пупышкі); мед. прарыва́ць (пра нарыў)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ímpfen vt

1) мед. прышчэ́п(лі)ваць

2) прышчэ́п(лі)ваць (расліны);

j-m den Hass ins Herz ~ унуша́ць каму́-н. няна́вісць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Pilz m -es, -e грыб; мед. грыбо́к;

~e súchen хадзі́ць па грыбы́;

schíeßen* [wáchsen] wie ~e aus Érde расці́ як грыбы́ пасля́ дажджу́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Schíene f -, -n

1) рэ́йка;

~ légen укла́дваць рэ́йкі;

aus den ~n heráusgeworfen sein перан. быць вы́бітым з каляі́ны

2) тэх., мед. шы́на

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verkálken

1. vt ператвара́ць у ва́пну

2. vi (s)

1) ператвара́цца ў ва́пну

2) мед. абва́пніцца абвапно́ўвацца

3) разм. ста́рыцца, старэ́ць; закасне́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

рэлякса́цыя

(лац. relaxatio = памяншэнне, аслабленне)

1) фіз. паступовае вяртанне ў стан раўнавагі фізічнай або фізіка-хімічнай сістэмы, якая была ў неўраўнаважаным стане пад уздзеяннем знешніх сіл;

2) мед. штучнае зніжэнне тонусу шкілетнай мускулатуры пры некаторых хірургічных аперацыях.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Вецер (КТС, БРС, Касп., Нас., Яруш.), ві͡етёр (Бес.), ве́цір (Бяльк.), жыт. вецёр ’веснавы вецер’, слаўг. ве́цер ’адкрытае ветранае месца’; ’віхор’ (Яшк.), ве́цер ’ветрагон’ (КТС, Нас., З нар. сл.). Сюды ж ветрык, ветрычак, ветрік, вецярок (КТС, Гарэц., Шат., Нас., Кліх, Бяльк.), вятрыска (Яруш., КТС). Укр. ві́тер ’вецер’, рус. ве́тер ’тс’, арханг. ’кірунак свету’; ’хвароба свойскіх жывёл’, ст.-рус. вѣтръ, вѣтеръ ’вецер, кірунак свету’; ’паветра’; ’газы ў кішках’, польск. wiatr, палаб. votr, н.-луж. wjetš, в.-луж. wětr, чэш. vítr, славац. vietor, славен. véter, серб.-харв. ве̏тар ’вецер’, макед. ветар ’вецер’, (мед.) ’рожа’, балг. вятър ’вецер’, паўн.-зах. ветър ’рэўматызм’, ст.-слав. вѣтръ ’вецер’. Прасл. větrъ мае адпаведнікі ў і.-е. мовах: літ. vė́tra ’бура’, лат. vę̄tra ’тс’, прус. wetro ’вецер’, гоц. winds, ст.-в.-ням. wint ’тс’, ст.-англ. wind ’непагадзь’, ст.-нарв. vindr ’вецер’, ст.-ісл. veðr ’вецер, паветра’, ірл. feth ’паветра’, грэч. ἄησι ’вее’ (*ἄϜησι), ἄήτης ’вецер’, кімр. gwynt, лац. ventus, ст.-інд. vā́taḥ, авест. vā́ta‑ ’вецер’, асец. wād, vād ’бура’, тахар. A wänt, тахар. B yente, хец. hu (*Hwe); да і.-е. асноў *u̯e‑/*u̯o‑/aue/*au̯‑ ’веяць’. Прасл. větrъ утворана ад větati/větiti і суф. Nomina agentis ‑rъ, які атрыманы ў спадчыну з і.-е. (Слаўскі, SP, 2, 20). Адсюль вецер выступае ў міфалогіі як дзеючая сіла; параўн. бел. ве́тры. Роднаснае да веяць (гл.). Гл. таксама Праабражэнскі, 1, 109; Вальдэ, 817; Мюленбах-Эндзелін, 4, 572; Мейе, 407; Траўтман, 345; Барталомэ, 1408; Брукнер, 611; Махэк₂, 692; Голуб-Копечны, 408, 418; Фасмер, 1, 306; Шанскі, 1, В, 77; КЭСРЯ, 78.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)