zúprosten vi (j-m) піць за чыё-н. здаро́ўе;

einánder ~ прапано́ўваць адзі́н аднаму́ вы́піць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

заспява́ць I сов. запе́ть

заспява́ць II несов., разг.

1. (находить кого-л. где-л., за чем-л.) застава́ть;

2. (внезапно захватывать) застига́ть;

1, 2 см. заспе́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пазне́й нареч.

1. сравнит. ст. по́зже, поздне́е;

ён прыйшо́ў п. за мяне́ — он пришёл по́зже (поздне́е) меня́;

2. (по прошествии нек-рого времени) по́зже, впосле́дствии, пото́м

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

смяро́тнасць ж.

1. сме́ртность;

2. смерте́льность, смертоно́сность;

1, 2 см. смяро́тны 1, 2;

3. (количество смертей за определённый срок) сме́ртность;

дзіця́чая с. зніжа́ецца — де́тская сме́ртность па́дает

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дацэ́нт

(лац. docens,-ntis = той, хто вучыць)

вучонае званне выкладчыка вышэйшай навучальнай установы (ніжэйшае за прафесара), а таксама асоба, якая мае гэта званне.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

ламба́рд

(фр. lombard, ад іт. Lombardia = вобласць у Італіі)

крэдытная ўстанова, якая выдае грашовую пазыку за пэўны працэнт пад заклад рэчаў або маёмасці.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

лаўрэа́т

(лац. laureatus = увенчаны лаўрамі)

званне, якое прысуджаецца за выдатныя заслугі ў галіне навукі, тэхнікі, мастацтва, а таксама асоба, якая мае гэта званне.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

тайм-а́ўт

(англ. time out = па-за часам)

прадугледжаны правіламі перапынак у спартыўнай гульні (напр. у баскетболе) па просьбе каманды або яе трэнера.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Нару́жак ’вонкі’ (Ян.). У сувязі з ізаляваным характарам у народнай мове хутчэй за ўсё мясцовае ўтварэнне на базе рус. пару́жу, пару́жи ’звонку’ па тыпу падворак, павопак і пад.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Абсалю́цыя ’адпушчэнне грахоў’ (Нас.), ст.-бел. абсолюция з 1647 (Нас. Гіст.) < лац. absolutio ’звальненне’. Запазычанне хутчэй за ўсё праз польскае пасрэдніцтва, паколькі звязана з царкоўнай тэрміналогіяй (польск. absolucja).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)