сеансёр, ‑а, м.

Асоба, якая дае, праводзіць сеанс (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АБРУ́СНЫ,

асоба пры двары вял. князя ВКЛ, якая наглядала за сталовай бялізнай, у прыватнасці за абрусамі. З 16 ст. абрусны — ганаровае званне.

т. 1, с. 40

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ВАЛАСЦЕ́ЛЬ,

службовая асоба ў Расіі ў 11—16 ст., якая кіравала воласцю ад імя князя і ажыццяўляла адм., фін. і суд. функцыі.

т. 3, с. 474

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

уплыво́вы éinflussreich;

уплыво́вая асо́ба éine éinflussreiche Persón;

уплыво́вая сі́ла éine éinflussreiche Macht

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

лейтэна́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Афіцэрскае званне ў арміі, флоце, міліцыі. // Асоба, якая носіць гэта званне. Падаў каманду лейтэнант Пастроіцца ў рады. Броўка.

•••

Генерал-лейтэнант гл. генерал.

Малодшы лейтэнант — першае малодшае афіцэрскае званне; асоба, якая носіць гэта званне.

Старшы лейтэнант — трэцяе афіцэрскае званне, якое ідзе за званнем лейтэнанта, а таксама асоба, якая носіць гэта званне.

[Фр. lieutenant.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

attorney [əˈtɜ:ni] n.

1. law атарне́й; адвака́т; паве́раны

2. даве́раны, даве́раная асо́ба

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

does [dʌz, dəz] v. 3-я асоба, адз. л., цяпер. ч. ад do

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

liquidator [ˈlɪkwɪdeɪtə] n. ліквіда́тар; асо́ба, яка́я займа́ецца ліквіда́цыяй фі́рмы і да т.п.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

white hope [ˌwaɪtˈhəʊp] n. infml асо́ба, на по́спех яко́й ма́юцца вялі́кія надзе́і

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

КАНДЫДА́Т (ад лац. candidatus літар. апрануты ў белае; у Стараж. Рыме спаборнік на атрыманне дзярж. пасады надзяваў белую тогу),

1) асоба, вылучаная для выбрання дэпутатам заканадаўчай установы, для замяшчэння якой-н. пасады ці прыёму ў якую-н. арг-цыю; малодшая вучоная ступень у дарэв. Расіі, якая прысвойвалася пасля заканчэння з адзнакай вышэйшай навуч. установы, напр. К. славеснасці.

2) К. навук у краінах СНД — першая вучоная ступень; асоба, якой прысуджана гэтая ступень. Прысуджаецца асобам з вышэйшай адукацыяй, што здалі кандыдацкі мінімум і абаранілі кандыдацкую дысертацыю.

т. 7, с. 580

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)