saving

[ˈseɪvɪŋ]

1.

adj.

1) выратава́льны

2) які́ ашчаджа́е, ашча́дны

3) які́ ро́біць агаво́рку, абмежава́ньне

a saving clause — пункт, у які́м зро́бленая агаво́рка

2.

n.

1) ашчаджа́ньне n.

2) ашча́днасьць f., заашча́джанае n.

•

- savings

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АНАЛО́Й, налой (грэч. analogeion),

адмысловы столік са скошанай накрыўкай, на які кладуць абразы ці богаслужэбныя кнігі ў час іх чытання ў правасл. храмах.

т. 1, с. 336

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

АПАНЕ́НТ [ад лац. opponens (opponentis) які пярэчыць],

1) праціўнік у спрэчцы, дыскусіі.

2) Асоба, якой даручана публічная ацэнка дысертацыі, даклада, напр. афіц. апанент.

т. 1, с. 417

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ГЕА... (ад грэч. gē Зямля),

першая састаўная частка складаных слоў, што абазначае: які адносіцца да Зямлі і да яе вывучэння, напр., геасфера, геахімія.

т. 5, с. 108

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ГІДРАМЕХА́НІКА (ад гідра... + механіка),

раздзел гідрааэрамеханікі, які вывучае рух і раўнавагу несціскальных вадкасцей і іх узаемадзеянне з цвёрдымі целамі. Уключае гідрастатыку і гідрадынаміку.

т. 5, с. 230

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ПРАЕ́КТАР (ад лац. projector які кідае наперад),

абагульняльная назва аптычных прылад для атрымання на экране відарысаў дыяпазітываў, чарцяжоў і інш. Гл. Праекцыйны апарат.

т. 12, с. 540

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Машэннік ’несумленны чалавек, ашуканец’ (ТСБМ, Бяльк., Шат., Растарг.). Ст.-рус. мошенникъ ’чалавек, які шыў кашалькі’ > ’які краў кашалькі, мошны’ > ’ашуканец, падманшчык’. Да машна́ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

lofty

[ˈlɔfti]

adj.

1) ве́льмі высо́кі, які́ ўзвыша́ецца

2) ве́лічны; узвы́шаны, узьнёслы

3) ганары́сты, пыхлі́вы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

idiomatic

[,ɪdiəˈmætɪk]

adj.

1) ідыяматы́чны (вы́раз)

2) бага́ты на ідыёмы, які́ ўжыва́е ідыёмы

3) дыяле́ктны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

inactive

[ɪnˈæktɪv]

adj.

1) бязьдзе́йны, пасі́ўны

2) без заня́тку; мля́вы, які́ ма́ла ру́хаецца (пра чалаве́ка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)