wezbrać

зак.

1. падняцца (пра ваду); набрыняць, напоўніцца, наліцца (вадой)

2. перан. напоўніцца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wietrzyć

незак.

1. праветрываць;

wietrzyć salę — праветрываць залу;

2. паляўн. чуць (пра сабаку)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wyszumieć

wyszumi|eć

зак. перабрадзіць (пра віно);

z głowy ~ało komu — хто працверазеў

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zgłosić

зак.co заявіць пра што (аб чым); прапанаваць што;

zgłosić kandydaturę — вылучыць кандыдатуру

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ПАДСПРАВАЗДА́ЧНАЯ АСО́БА,

работнік прадпрыемства, установы, арг-цыі, які паводле загаду кіраўніка атрымаў грашовую суму «пад справаздачу» для прадбачаных расходаў. Ва ўстаноўленыя тэрміны П.а. павінна здаць авансавую справаздачу пра расходаванне падсправаздачнай сумы.

т. 11, с. 506

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ánschwellen*

1. vt дуць, надзіма́ць, напаўня́ць (ветразь)

2. vi (s)

1) набрака́ць; прыбыва́ць (пра ваду)

2) апуха́ць, ацяка́ць

3) узмацня́цца (пра гукі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áufbrechen*

1. vt узло́мліваць (дзверы); надрыва́ць (пісьмо)

2. vi (s)

1) пуска́цца ў даро́гу

2) распуска́цца (пра пупышкі); мед. прарыва́ць (пра нарыў)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

vólkstümlich a наро́дны (пра ўбор, танец); папуля́рны (пра песню і г.д.);

etw. ~ máchen папулярызава́ць што-н.;

sich ~ máchen заваява́ць папуля́рнасць, стаць папуля́рным

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ся́ўкнуць ’загучаць (пра рэзкі гук у лесе)’ (КСТ), сяўкоті́ты ’пішчаць (пра гусянят)’ (Сл. Брэс., Нар. лекс.), відаць, таго ж паходжання, што і се́ўкаць ’гаварыць злосна’ (ТС). Гукапераймальнае ўтварэнне, параўн. укр. ся́вкати, сявкоти́ти (пра голас маладых гусей), гл. ЕСУМ, 5, 495.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

głośno

1. услых; голасна;

głośno myśleć — думаць услых;

2. гучна, голасна, шумна;

głośno roześmiać się — голасна (гучна) засмяяцца;

głośno o nim — пра яго ўсе гавораць; пра яго шмат гавораць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)