інтэрв’ю́

(англ. interview)

прызначаная для друку (радыё, тэлебачання) гутарка карэспандэнта з якой-н. асобай у форме пытанняў і адказаў на актуальныя тэмы (напр. браць і.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

заміра́нне н. Erstérben n -s; Stóckung f - (спыненне); Verhállen n -s (гукаў); радыё Schwund m -(e)s;

слу́хаць з заміра́ннем mit stóckendem Hérzen zúhören*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

перастро́іць

1. (рэарганізаваць) úmgestalten vt, úmstellen vt;

перастро́іць рабо́ту die Árbeit úmstellen;

2. вайск. úmgruppieren vt;

3. муз. úmstimmen vt;

4. радыё úmschalten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дэвіёметр

(ад лац. devio = сыходжу з дарогі + -метр)

прыбор для вымярэння дэвіяцыі частаты, якім кантралюецца якасць радыё- і тэлевізійных сігналаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

радыёрэле́

(ад радыё- + рэле)

аўтаматычная лінія сувязі для перадачы радыёсігналаў звышвысокай частаты на вялікую адлегласць праз шэраг прыёмна-перадавальных радыёстанцый.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

радыёфо́н

(ад радыё- + -фон)

тэлефон без правадоў, які звязвае абанента з іншым абанентам, што мае аўтаматычную сувязь з цэнтральным вузлом.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

publicity

[pʌbˈlɪsəti]

n.

1) публі́чнасьць, шыро́кая ве́дамасьць, папуля́рнасьць f.

the publicity that actors desire — папуля́рнасьць, яко́е пра́гнуць акто́ры

2) рэкля́ма f., папулярыза́цыя праз газэ́ты, ра́дыё

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

перада́ча ж., в разн. знач. переда́ча;

атрыма́ць ~чу — получи́ть перада́чу;

п. перахо́днага сця́га — переда́ча переходя́щего зна́мени;

п. па ра́дыё — переда́ча по ра́дио;

зубча́стая п. — тех. зубча́тая переда́ча;

п. мяча́ іграку́ — переда́ча мяча́ игроку́;

○ каро́бка ~ч — коро́бка переда́ч

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тонма́йстар

(ням. Tonmeister, ад Ton = гук + Meister = майстар, спецыяліст)

работнік радыё, кіно, тэатра, які адказвае за гукавое афармленне спектакляў, радыёперадач; гукааператар.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

sénden*

(і паводле слаб. спраж.) vt

1. пасыла́ць, адпраўля́ць

2. толькі паводле слаб. спраж. перадава́ць па ра́дыё

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)