Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
супрацьле́глы, -ая, -ае.
1. Размешчаны насупраць; які ідзе, вядзе ў адваротным кірунку.
С. бераг ракі.
2.Які карэнным чынам адрозніваецца ад чаго-н., не сумяшчальны з чым-н.
Супрацьлеглыя паняцці.
|| наз.супрацьле́гласць, -і, ж. (да 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
тэза́ўрус, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).
1. Слоўнік мовы, які мае на мэце поўнае адлюстраванне ўсёй яе лексікі.
2. Слоўнік або звод дадзеных, які поўнасцю ахоплівае тэрміны, паняцці якой-н. спецыяльнай сферы.
|| прым.тэза́ўрусны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
фальшы́вы, -ая, -ае.
1.Які мае ў сабе фальш, уводзіць у зман; несапраўдны, падроблены.
Фальшывая даведка.
2.Які не адпавядае сапраўднасці, ісціне; памылковы.
Фальшывая нота.
3. Прытворны, няшчыры, крывадушны.
Фальшывае спачуванне.
Фальшывыя людзі.
|| наз.фальшы́васць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цярпі́мы, -ая, -ае.
1. Такі, які можна цярпець, з якім можна мірыцца.
Цярпімыя ўмовы жыцця.
2.Які ўмее мірыцца з кім-, чым-н.; памяркоўны.
Цярпімыя адносіны да чаго-н.
|| наз.цярпі́масць, -і, ж.
Ц. да чужых выказванняў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шапяля́вы, -ая, -ае.
1.Які вымаўляе свісцячыя гукі (с,
з) падобна да шыпячых (ш, ж).
Шапялявае дзіця.
2. Пра свісцячыя зычныя гукі: які вымаўляецца блізка да шыпячых.
Ш. гук.
Шапялява (прысл.) вымаўляць «с».
|| наз.шапяля́васць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шкло... (а таксама шкла...).
Першая частка складаных слоў са знач.:
1) які мае адносіны да шкла, які ўтрымлівае ў сабе шкло, напр.: шклобетонны, шкловытворчасць, шкложалезабетон, шклокераміка, шклоруберойд, шклотканіна, шклоцэмент;
2) зроблены са шкла, напр.: шкловалакно, шкломазаіка, шклотавары.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КЕ́ЙСТУТ (7—1382),
князь ВКЛ, сын Гедзіміна, бацька Вітаўта. У 1345 разам з братам Альгердам выступіў супраць свайго малодшага брата Яўнута, які пасля смерці Гедзіміна (1341) займаў велікакняжацкі пасад. К. захапіў Вільню і ўзяў у палон Яўнута, аднак вял. князем прызнаў Альгерда, бо за ім як уладаром большай усх. часткі дзяржавы бачыў магутную сілу. На К., які ўладарыў у зах. частцы ВКЛ, прыпадаў гал. цяжар барацьбы з крыжацкай агрэсіяй і Польшчай. У шэрагу выпадкаў дапамагаў Альгерду ў пашырэнні межаў дзяржавы на У і Пд. Маючы рэзідэнцыю ў Троках, К. пранікся інтарэсамі Жамойці і пасля смерці Альгерда (1377) імкнуўся навязаць сыну апошняга Ягайлу, які стаў вял. князем, палітыку, выгадную для яе. У 1381 выступіў супраць Ягайлы, але ў хуткім часе быў ім захоплены, прывезены ў замак Крэва і там задушаны. Трагічная смерць К. азначала крах імкненняў жамойцкай знаці заняць вядучае месца ў ВКЛ.
