фено́мен, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Незвычайная, асаблівая з’ява, рэдкі факт.

2. Пра чалавека, які адрозніваецца выдатнымі здольнасцямі, талентам.

Ён быў феноменам розуму і высакароднасці.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

mutable

[ˈmju:təbəl]

adj.

1) зьме́нлівы

2) няўсто́йлівы, няста́лы (пра чалаве́ка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

гарбе́ль, ‑бяля, м.

Пагард. Пра гарбатага чалавека.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хвасце́ц, ‑стца, м.

Ніжняя частка пазваночніка чалавека.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Fárbige sub m, f -n, -n каляро́вы, -вая (пра чалавека)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

sáftlos a

1) без со́ку, сухі́

2) вя́лы (пра чалавека)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verkómmen II a

1) заняпа́лы; занядба́ны

2) дэмаралізава́ны (пра чалавека)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verlébt a

1) пражы́ты

2) ляда́(ш)чы (пра чалавека)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verröcheln vi (s) кана́ць, паміра́ць (пра чалавека); здыха́ць (пра жывёлу)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Скурныя хваробы (у чалавека) 2/348, 627; 3/167; 9/568, 569

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)