Verba ligant homines,taurorum cornua funes

Словы звязваюць людзей, вяроўкі ‒ рогі быкоў.

Слова связывают людей, верёвки ‒ рога быков.

Гл.: Cornu...

Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)

Мяша́нец, міша́нец ’патомак ад шлюбу людзей рознай нацыянальнасці, расы’, ’жывёла змешанай пароды’ (ТСБМ, Нас., Нік. Очерки; лудз., Сл. ПЗБ). Паводле націску можна дапусціць запазычанне з польск. mieszaniec ’тс’; рус. ніжагар. — ме́шанец.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ту́льчыць ‘туляцца, хавацца ад людзей’ (іўеў., Сл. рэг. лекс.). Параўн. польск. tulczyć ‘хаваць, перахоўваць’, што магло быць крыніцай запазычання; дзеяслоў шматразовага дзеяння ад tulić (< прасл. *tuliti, гл. Брукнер, 584), гл. тулі́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

насе́сть сов., в разн. знач. насе́сці, мног. панасяда́ць;

насе́ла пыль насе́ў пыл;

насе́л медве́дь насе́ў мядзве́дзь;

люде́й насе́ло по́лная ло́дка людзе́й насе́ла по́ўная ло́дка.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

galaxy [ˈgæləksi] n.

1. astron. the Galaxy Мле́чны шлях; Гала́ктыка

2. гала́ктыка

3. (of) плея́да, сузо́р’е (знакамітых, таленавітых і да т.п. людзей)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

connect [kəˈnekt] v.

1. злуча́ць; злуча́цца; звя́зваць; звя́звацца

2. дапасо́ўвацца (па раскладзе – пра транспарт)

3. асацыі́раваць

4. до́бра ста́віцца, разуме́ць (пра людзей)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

бе́злюдзь, ‑і, ж.

Разм. Адсутнасць людзей; бязлюддзе. Навокала безлюдзь і цьма, І толькі гігікаюць совы. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вядзьма́рства, ‑а, н.

Заклінанні, якімі, на думку забабонных людзей, можна ўздзейнічаць на лёс чалавека і прыроду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аўтасто́павец, ‑паўца, м.

Той, хто возіць на аўтамабілі людзей, якія маюць талоны аўтастопа (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

санпрапускні́к, ‑а, м.

Санітарна-прафілактычная ўстанова, якая праводзіць санітарныя мерапрыемствы (мыццё людзей, дэзінфекцыю рэчаў і пад.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)