Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
staw, ~u
м.
1.сустаў;
staw łokciowy — локцевы сустаў;
2. сажалка; стаў; копанка; копань
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
артра-
(гр. arthron = сустаў)
першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «сустаў».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
касціна́, ‑ы, ж.
Разм. Асобна ўзятая косць; костка. Спаліў Іван злога Кашчэя так, каб касціна да касціны, сустаў да сустава не сышліся.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
віхля́сты
1.разг. вихля́вый, вихля́стый;
2.анат. болта́ющийся;
в. суста́ў — болта́ющийся суста́в
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кале́нны Knié-;
кале́нны суста́ўанат. Kníegelenk n -(e)s, -e
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
МЕНІ́СКу медыцыне,
унутраны і вонкавы серпападобныя храсткі каленнага сустава. Размешчаны паміж сустаўнымі паверхнямі сцегнавой і вял. галёначнай касцей. Мае выгляд трохграннай пласцінкі з перыферычным патоўшчаным краем, зрослым з сустаўнай капсулай і вольным краем. Канцы абодвух М. прымацаваны да міжмышчалкавага ўзвышша вялікагалёначнай косці. Прымае на сябе значную ч. нагрузкі, якая перадаецца праз сустаў, удзельнічае ў жыўленні і змазцы сустава.