кмет, ‑а і кмець, ‑я, м.
Воін, віцязь, дружыннік у Старажытнай Русі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
sage1 [seɪdʒ] n. fml мудрэ́ц;
the seven sages of Greece сем мудрацо́ў старажы́тнай Грэ́цыі;
the Eastern Sages bibl. вешчуны́
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
паса́днік, -а, мн. -і, -аў, м.
Намеснік князя ў Старажытнай Русі, таксама выбарны галава грамадзянскай адміністрацыі ў феадальных рэспубліках.
Княжацкі п.
Пскоўскі п.
|| ж. паса́дніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. паса́дніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
саля́рны, ‑ая, ‑ае.
Кніжн. Звязаны з сонцам. Салярныя тэмпературы. Салярныя культы старажытнай Сірыі.
[Ад лац. solaris — сонечны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фі́ла, ‑ы, ж.
У Старажытнай Грэцыі — родавая адзінка, роўная племю; пазней тэрытарыяльная адзінка.
[Ад грэч. phylē — племя.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
наўкра́рыі
(гр. naukrariai)
тэрытарыяльная акруга ў старажытнай Атыцы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
КАРО́ТКАЯ (Ларыса Лявонцьеўна) (н. 17.3.1919, в. Астрашыцкі Гарадок Мінскага р-на),
бел. літ.-знавец, педагог. Канд. філал. н. (1963). Скончыла Мінскі пед. ін-т (1938). Настаўнічала. У 1955—94 выкладала ў БДУ. Даследуе стараж. бел. і рус. л-ры, іх узаемасувязі і ўзаемаўплывы. Выступае з літ.-крытычнымі артыкуламі па сучаснай бел. л-ры. Складальнік навучальных і метадычных дапаможнікаў, хрэстаматый для студэнтаў і школьнікаў: «Старажытная руская літаратура ў даследаваннях» (1979), «Гісторыя старажытнай рускай літаратуры і літаратуры XVIII ст.» (1982; абедзве з Л.Гусевай), «Аб мінулым Бацькаўшчыны» (1985), «Руская літаратура XVIII ст.» (1988), «Літаратура Старажытнай Русі і XVIII ст.» (1997) і інш.
т. 8, с. 90
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
скамаро́х, -а, мн. -і, -аў, м.
1. У Старажытнай Русі: вандроўны акцёр, спявак-музыкант, вастраслоў і акрабат.
2. перан. Пра несур’ёзнага чалавека, які пацяшае іншых сваімі камедыянцкімі, штукарскімі выхадкамі (разм., неадабр.).
|| прым. скамаро́хаў, -ава.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
грыдзь, ‑і, ж., зб.
Гіст. Малодшая княжацкая дружына ў Старажытнай Русі. // Член гэтай дружыны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БАСІЛЕ́Й, басілеўс (грэч. basileus),
у Старажытнай Грэцыі правіцель невял. паселішча, правадыр племя ці саюзу плямёнаў; пазней 2-і архонт. У Спарце і пасля ў эліністычных дзяржавах — цар. У сярэднія вякі афіц. тытул візант. імператараў.
т. 2, с. 340
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)