Ліна́ць ’мяняць поўсць, шэрсць, пер’е’ (Нас.). Да ліня́ць (гл.). Аб мене нʼ > н гл. Карскі, 1, 322–323.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вылына́ць ’выхадзіць’ (Яруш.). Запазычанне з укр. ви́линути ’вылецець’, ли́нути ’ляцець, імкнуцца’, калі меркаваць па галоснаму пасля л. Сюды ж ліняць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

płowieć

незак.

1. ліняць, блякнуць, аблазіць;

2. жаўцець

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

háaren vi і ~, sich ліня́ць, абла́зіць (пра поўсць)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Máuser f - лі́нька (птушак);

in der ~ sein ліня́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Лыно ’выпоўзіны’ (Дразд.), стол. лыно́вышчэ, іўеў., лях. ліновішча, ганц. ліно́віско ’тс’ (Сл. ПЗБ). Да ліня́ць (гл.). Аб суфіксе ‑но гл. Слаўскі (SP, 1, 115–116).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лініла ’скура вужакі ці гадзюкі, скінутая ў час ліняння’ (Ян.; браг., Шатал.; калінк., Сл. паўн.-зах.), петрык. лініло люб. лені́ло ’тс’ (Сл. паўн.-зах.). Да ліняць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

pełznąć

незак.

1. паўзці; поўзаць;

2. ліняць, блякнуць, аблазіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

häuten

1. vt зніма́ць ску́ру

2. ~, sich ліня́ць, абла́зіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

molt

[moʊlt]

1.

v.

ліня́ць (пра пту́шак), скіда́ць ску́ру (пра вужа́каў)

2.

n.

1) ліня́ньне n.

2) час ліня́ньня

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)