Лознікі ’балотныя д’яблы’ (Нік., Няч.). Да лаза́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лазавікі́ лазовыя лапці’ (Касп.). Да лаза, лазовы (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
віці́наж.
1. (прут) Gérte f -, -n, Rúte f -, -n;
2. (скручаная лаза) Fléchtgerte f -, -n
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
по́йма, ‑ы, ж.
Частка рачной даліны, якая затапляецца вадой у час разліву. У поймах пачынае зелянець трава і лаза, спрабуюць галасы жабы.Лупсякоў.Пойма ў.. [Прыпяці] шырокая, балоцістая.., з паплавамі і драбналессем.В. Вольскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бро́днік Зараснік вярбы Salix caprea L. (Азяр.Касп.). Тое ж лаза́ (Слаўг.).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
феру́ла
(лац. ferula = лаза, розга)
1) лінейка, якой даўней білі па далоні вучняў за якую-н. правіннасць;
2) перан. пільны нагляд, суровы рэжым.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
łoza
ж.
1.бат.лаза (Salix cinerea L.);
2.зборн. лазняк; дубцы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
кусто́ўе, ‑я, н., зб.
Разм. Кусты (у 1 знач.). Дазодзілася [Мірону Іванавічу] па начы лазіць з хлопцамі па кустоўю, па росным жыце, наладжваць засады на дарогах.Лынькоў.Наперадзе, мусіць, у лагчынцы, зашарэла нейкае кустоўе — лаза ці які хмызняк.Быкаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БРА́ЙЦАЎ (Якуб) (Якаў Раманавіч; 19.2.1861, в. Забялышын Хоцімскага р-на Магілёўскай вобл. — 2.3.1931),
рускі пісьменнік. Скончыў Клімавіцкае пав. вучылішча. З 2-й пал. 1880-х г. у Маскве. З 1900 на радзіме. Літ. дзейнасць пачаў у 1880-я г. У аповесці «Няўдашачка Анюта» (нап. 1887) непрыняцце бездухоўнасці існуючага ладу. Пра побыт, працэсы сац. расслаення ў бел. вёсцы канца 19 ст. аповесць «Багацеі» (1889). Раман «Сярод балотаў і лясоў» (нап. 1913—16) пра 1905, дзейнасць атрада рэвалюцыянера-экспрапрыятара А.Савіцкага. Аўтар камедыі «Цыганова бяда» (нап. 1905). Рукапісы Брайцава ў Бел.дзярж. архіве-музеі л-ры і мастацтва Беларусі.