ПАН,

у старажытнагрэчаскай міфалогіі першапачаткова бог лясоў і статкаў, апякун пастухоў і паляўнічых, пазней — апякун усёй прыроды. Лічыўся сынам Гермеса ад Пенелопы або ад німфы Дрыёпы. Стараж. мастакі і скульптары паказвалі яго ў выглядзе паўчалавека-паўказла. П. меў лагодны нораў, але калі парушалі яго спакой, моцна злаваўся і наганяў на людзей жах (адсюль выразы «паніка», «панічны страх»); вызначаўся прыхільнасцю да віна і весялосці, палкай улюбёнасцю ў німфаў, якіх часта праследаваў.

Пан. Карціна М.​Урубеля. 1899.

т. 12, с. 38

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

sánftmütig a лаго́дны, ці́хі, рахма́ны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

светлабро́вы, ‑ая, ‑ае.

Са светлымі бровамі. У абедзвюх [Хадоські і Ганны] на тварах, таксама мяккіх, светлабровых, быў адзін добры, лагодны выраз. Мележ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Лагадне́ць ’станавіцца пяшчотным, ласкавым’ (Нас., ТС). Да лагодны (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Неўлаго́дня ’не ў ладах; не ў гуморы’ (Юрч.). Гл. лагодны.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

супако́йлівы, ‑ая, ‑ае.

Які спрыяе супакаенню, нясе супакаенне. [Васіль Цімафеевіч] слухаў лагодны, супакойлівы шум зялёных вершалін соснаў, што плаўна хісталіся над ім. Мележ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

lámmfromm a лаго́дны, пако́рлівы (як ягня́)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

рахма́ны

(тур. rahman, ад ар. rahmān)

1) свойскі, пакорлівы (аб жывёле);

2) лагодны, памяркоўны (аб чалавеку).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

benign

[bəˈnaɪn]

adj.

1) дабраду́шны; мі́ласьцівы; ласка́вы, лаго́дны

a benign disposition — лаго́дны настро́й

2) мяккі́; лаго́дны

a benign climate — лаго́дны клі́мат

3) Med. дабрая́касны, у лёгкай фо́рме

a benign swelling or tumor — дабрая́касная пухлі́на

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пату́льны ’ціхі, лагодны, ласкавы’ (ТСБМ). З польск. potulny ’тс’, ’сціплы, павольны, слухмяны, цярплівы’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)