еката́ць, екачу, якочаш, якоча; незак.

Разм. Галасіць, заходзячыся ад болю. // Вішчаць, скавытаць (пра жывёл). Бобік рваўся з ланцуга, екатаў, хрыпеў. Рылько. / у перан. ужыв. Ліха рэзаў гармонік, екатаў бубен. М. Стральцоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

scream​2 [skri:m] v. вішча́ць, верашча́ць; крыча́ць, ускры́кваць;

scream for help прасі́ць рату́нку;

scream with laughter смяя́цца да знямо́гі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

◎ Квірча́ць ’квакаць, квактаць, вішчаць, бурчаць’ (Сл. паўн.-зах.). Гл. квіркаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Віскаць ’пранізліва вішчаць’ (КТС). Утворана ад віск (гл.) і суф. ‑аць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

przeraźliwie

пранізліва, прарэзліва; жахліва;

przeraźliwie wrzeszczeć — пранізліва (прарэзліва) вішчаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

завішча́ць і завішчэ́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак.

Пачаць вішчаць. // Віскнуць, правішчаць, правішчэць. — Засада! — вырываючыся з нечаканых абдымкаў, завішчаў Селівон у дзікай роспачы. Паслядовіч. Святлана пачула, як прарэзліва, да болю ў вушах завішчэла бомба. Шахавец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Віскатаць ’вішчаць’ (КТС) — адыменны дзеяслоў. Да віскат (гл.). Сюды ж віскатанне (КТС).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Скі́мліць ‘скуголіць, ціха вішчаць’ (лаг., Гіл.), скі́млытэ ‘цішком плакаць ад крыўды’ (драг., Нар. словатв.). Параўн. укр. скі́млити ‘ныць, ціха жаласна плакаць’. Гукапераймальнае, параўн. балг. скимтя́ ‘ціха вішчаць, плакаць, хліпаць’, якое выводзіцца з імітатара ским!, што перадае скуголенне, гл. БЕР, 6, 749. Гл. таксама скомліць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

squeak​2 [skwi:k] v.

1. пішча́ць; скрыпе́ць, рыпе́ць

2. вішча́ць, скавыта́ць

3. праціска́цца, прала́зіць;

squeak into the final прале́зці ў фіналі́сты

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пронзи́тельно нареч.

1. прані́зліва, прарэ́зліва;

пронзи́тельно визжа́ть прані́зліва (прарэ́зліва) вішча́ць;

2. прані́зліва;

3. прані́зліва; см. пронзи́тельный;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)