РА́ІЧКАВІЧ (Стэван) (н. 5.7.1928, Нерасніца, Сербія),
сербскі пісьменнік, перакладчык. Правадз. чл. Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (з 1981). Скончыў Бялградскі ун-т (1952). Працаваў на радыё, у 1959—81 у выд-ве «Асвета». Друкуецца з 1945. Найб. вядомы як паэт-лірык (зб-кі «Дзяцінствы», 1950, «Песня цішыні», 1952, «Балада пра адвячорак», 1955, «Каменная калыханка», 1963, «Запісы пра чорнага Уладзіміра», 1971, «Кола для катавання», 1981 і інш.). Аўтар паэмы «Выпадковыя мемуары» (1978), кніг эсэ «Нататкі пра паэзію» (1978), «Інтымныя карты» (1985). Піша для дзяцей, перакладае на сербскахарвацкую мову бел., англ., італьян., рус., укр. паэтаў. Укладальнік анталогіі «Славянскія рыфмы» (1976), у якой змешчаны ў яго перакладзе 5 вершаў Я.Купалы. На бел. мову асобныя вершы Р. пераклаў Н.Гілевіч.
Тв.:
Бел. пер. — у кн.: Па камянях, як па зорах: Выбр. старонкі сучаснай югасл. паэзіі. Мн., 1981;
У кн.: Гілевіч Н. Роднасць: Выбр. пер. са слав. паэтаў. Мн., 1983;
У кн.: Сербская паэзія. Мн., 1989;
Рус. пер. — Стихи. М., 1979.
І.А.Чарота.
т. 13, с. 269
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
браха́ць, брашу́, брэ́шаш, брэ́ша; брашы́; незак.
1. Падаваць адрывістыя гукі, гаўкаць (пра сабак і пад.).
2. перан. Хлусіць, маніць (разм.).
Брэшуць плеткары.
|| наз. браха́нне, -я, н. (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ле́пет, -у, М -пеце, м.
1. Няскладная, невыразная мова, уласцівая дзецям.
Л. дзіцяці.
2. перан. Непераканаўчае, невыразнае разважанне, тлумачэнне.
◊
Дзіцячы лепет — пра што-н. вельмі бездапаможнае, па-дзіцячаму наіўнае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
лубяны́, -а́я, -о́е.
1. гл. луб.
2. Цвёрды, нягнуткі, каляны на вобмацак.
Лубяная тканіна.
3. Пра расліны, якія маюць валакністую тканку, луб (у 2 і 3 знач.).
Лубяныя культуры.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
мастадо́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.
Вялізная вымерлая млекакормячая жывёліна атрада хобатных.
Не чалавек, а м. (перан.: пра каго-н. вялікага і нязграбнага).
|| прым. мастадо́нтавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
меланхалі́чны, -ая, -ае.
1. гл. меланхолія.
2. Схільны да меланхоліі, які выражае меланхолію.
М. характар.
3. Пра тэмперамент: які характарызуецца прыгнечаным станам, слабымі валявымі працэсамі.
|| наз. меланхалі́чнасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
басурма́н, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Чалавек іншай веры (уст.).
2. Пра несумленнага чалавека (лаянк.).
|| ж. басурма́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. басурма́нскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
бо́мкаць, -аю, -аеш, -ае; незак. (разм.).
Адзывацца звонкім гулам (пра звон, гадзіннік і пад.).
Здалёк чулася, як бомкаў звон.
|| аднакр. бо́мкнуць, -ну, -неш, -не; -ні.
|| наз. бо́мканне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вярхо́м, прысл.
1. Пра язду: на спіне жывёлы.
В. на кані.
2. перан. Седзячы на кім-, чым-н., як на спіне каня.
В. на крэсле.
Скакаць в. на кійку.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вясту́н, вестуна́, мн. вестуны́, вестуно́ў, м. (кніжн.).
Той, хто сваім з’яўленнем нагадвае пра набліжэнне чаго-н.
Гракі — першыя вестуны вясны.
|| ж. вясту́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)