самавучы́цель м. самоучи́тель;

с. ша́хматнай гульні́ — самоучи́тель ша́хматной игры́;

с. англі́йскай мо́вы — самоучи́тель англи́йского языка́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зы́чны, -ая, -ае.

1. Звонкі, прарэзлівы.

З. голас.

2. Пра гукі мовы: які ўтвараецца пры праходжанні моцнага струменю паветра праз перашкоду ў якім-н. месцы моўнага апарату, а таксама пра літары, якія адлюстроўваюць такія гукі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

артыкуля́цыя, ‑і, ж.

1. Работа органаў мовы, якая неабходна для вымаўлення пэўнага гука, а таксама становішча органаў мовы пры вымаўленні таго або іншага гука. Артыкуляцыя губ. Артыкуляцыя гука.

2. Спосаб выканання паслядоўнага рада гукаў пры спевах і ігры на музычных інструментах.

[Ад лац. articulatio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

non-standard [ˌnɒnˈstændəd] adj.

1. ling. нестанда́ртны; які́ не адпавяда́е но́рмам літарату́рнай мо́вы

2. нестанда́ртны, некандыцы́йны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

British​2 [ˈbrɪtɪʃ] adj. брыта́нскі;

the British Museum Брыта́нскі музе́й;

British English брыта́нскі варыя́нт англі́йскай мо́вы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

English​2 [ˈɪŋglɪʃ] adj. англі́йскі, анге́льскі;

an English teacher наста́ўнік/наста́ўніца англі́йскай мо́вы;

English studies англі́стыка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

TESOL [ˈti:sɒl, ˈtesɒl] (скар. ад Teaching English to Speakers of Other Languages) выклада́нне англі́йскай мо́вы як заме́жнай

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

афа́зія, ‑і, ж.

Поўная ці частковая страта мовы ў выніку пашкоджання некаторых участкаў галаўнога мозгу.

[Грэч. aphasia.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

афрыкані́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.

Навука, якая вывучае гісторыю, культуру і мовы народаў Афрыкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

індаеўрапе́йскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да індаеўрапейцаў. Індаеўрапейская група народаў.

•••

Індаеўрапейскія мовы гл. мова.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)