фра́нка-белару́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. фра́нка-белару́скі фра́нка-белару́ская фра́нка-белару́скае фра́нка-белару́скія
Р. фра́нка-белару́скага фра́нка-белару́скай
фра́нка-белару́скае
фра́нка-белару́скага фра́нка-белару́скіх
Д. фра́нка-белару́скаму фра́нка-белару́скай фра́нка-белару́скаму фра́нка-белару́скім
В. фра́нка-белару́скі (неадуш.)
фра́нка-белару́скага (адуш.)
фра́нка-белару́скую фра́нка-белару́скае фра́нка-белару́скія (неадуш.)
фра́нка-белару́скіх (адуш.)
Т. фра́нка-белару́скім фра́нка-белару́скай
фра́нка-белару́скаю
фра́нка-белару́скім фра́нка-белару́скімі
М. фра́нка-белару́скім фра́нка-белару́скай фра́нка-белару́скім фра́нка-белару́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

францу́зска-белару́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. францу́зска-белару́скі францу́зска-белару́ская францу́зска-белару́скае францу́зска-белару́скія
Р. францу́зска-белару́скага францу́зска-белару́скай
францу́зска-белару́скае
францу́зска-белару́скага францу́зска-белару́скіх
Д. францу́зска-белару́скаму францу́зска-белару́скай францу́зска-белару́скаму францу́зска-белару́скім
В. францу́зска-белару́скі (неадуш.)
францу́зска-белару́скага (адуш.)
францу́зска-белару́скую францу́зска-белару́скае францу́зска-белару́скія (неадуш.)
францу́зска-белару́скіх (адуш.)
Т. францу́зска-белару́скім францу́зска-белару́скай
францу́зска-белару́скаю
францу́зска-белару́скім францу́зска-белару́скімі
М. францу́зска-белару́скім францу́зска-белару́скай францу́зска-белару́скім францу́зска-белару́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

чэ́шска-белару́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. чэ́шска-белару́скі чэ́шска-белару́ская чэ́шска-белару́скае чэ́шска-белару́скія
Р. чэ́шска-белару́скага чэ́шска-белару́скай
чэ́шска-белару́скае
чэ́шска-белару́скага чэ́шска-белару́скіх
Д. чэ́шска-белару́скаму чэ́шска-белару́скай чэ́шска-белару́скаму чэ́шска-белару́скім
В. чэ́шска-белару́скі (неадуш.)
чэ́шска-белару́скага (адуш.)
чэ́шска-белару́скую чэ́шска-белару́скае чэ́шска-белару́скія (неадуш.)
чэ́шска-белару́скіх (адуш.)
Т. чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скай
чэ́шска-белару́скаю
чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скімі
М. чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скай чэ́шска-белару́скім чэ́шска-белару́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шве́дска-белару́скі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шве́дска-белару́скі шве́дска-белару́ская шве́дска-белару́скае шве́дска-белару́скія
Р. шве́дска-белару́скага шве́дска-белару́скай
шве́дска-белару́скае
шве́дска-белару́скага шве́дска-белару́скіх
Д. шве́дска-белару́скаму шве́дска-белару́скай шве́дска-белару́скаму шве́дска-белару́скім
В. шве́дска-белару́скі (неадуш.)
шве́дска-белару́скага (адуш.)
шве́дска-белару́скую шве́дска-белару́скае шве́дска-белару́скія (неадуш.)
шве́дска-белару́скіх (адуш.)
Т. шве́дска-белару́скім шве́дска-белару́скай
шве́дска-белару́скаю
шве́дска-белару́скім шве́дска-белару́скімі
М. шве́дска-белару́скім шве́дска-белару́скай шве́дска-белару́скім шве́дска-белару́скіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Belarusian

[,beləˈru:siən]

1.

adj.

белару́скі

2.

n.

1) белару́с -а m., белару́ска f.

2) белару́ская мо́ва

Belarusian-English dictionary — Белару́ска-анге́льскі сло́ўнік

Belarusian Democratic Republic — Белару́ская Наро́дная Рэспу́бліка (БНР)

3.

adv.

па-белару́ску

to speak Belarusian — гавары́ць, гу́тарыць, размаўля́ць па-белару́ску

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

стаўны Месца паабапал тачка ў гумне (Азяраны Тур. «Беларуская медычная думка», 1929, № 2—4, 79).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

паланіза́цыя, ‑і, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. паланізаваць і стан паводле знач. дзеясл. паланізавацца. Жывая народная беларуская мова ў старажытнасці была падвергнута лексічнай паланізацыі ў значна меншай меры, чым літаратурна-пісьмовая. Жураўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

драматургі́я, ‑і, ж.

1. Драматычнае мастацтва. Задачы драматургіі. Працаваць у галіне драматургіі.

2. зб. Сукупнасць драматычных твораў якога‑н. пісьменніка, народа, эпохі і пад. Драматургія Крапівы. Беларуская драматургія.

3. Тэорыя пабудовы драматычных твораў.

[Грэч. dramaturgia.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Асінаўская ДРЭС, гл. Беларуская ДРЭС

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

літарату́ра, -ы, мн. -ы, -ту́р, ж.

1. Сукупнасць мастацкіх твораў пісьменнасці, якія маюць грамадскае і пазнавальнае значэнне.

Навуковая л.

Мемуарная л.

2. Від мастацтва, характэрнай рысай якога з’яўляецца стварэнне мастацкіх вобразаў пры дапамозе слова.

Беларуская мастацкая л.

3. Сукупнасць твораў якой-н. галіны ведаў, па якім-н. спецыяльным пытанні.

Палітычная л.

Тэхнічная л.

|| прым. літарату́рны, -ая, -ае (да 1 і 2 знач.).

Літаратурныя помнікі.

Літаратурныя колы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)