vigor

[ˈvɪgər]

Brit. vigour, n.

1) фізы́чная сі́ла, ду́жасьць f.; до́брае здаро́ўе; энэ́ргія, бадзёрасьць f.

2) Figur. сі́ла зако́ну

a law in full vigor — зако́н у по́ўнай сі́ле

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

brawn

[brɔn]

n.

1) му́скул -а m.; цьвярды́я му́скулы

2) му́скульная сі́ла

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

гіпердынамі́я

(ад гр. hyper = над, звыш + dynamis = сіла)

самае высокае напружанне арганізма (параўн. гіпадынамія).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

экспрэ́сія

(лац. expressio = выражэнне)

выразнасць, сіла выражэння пачуццяў, перажыванняў (напр. э. слова, э. колеру).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

дынама-

(гр. dynamis = сіла)

першая састаўная частка складаных слоў, якая паказвае на дачыненне да сілы, энергіі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

дынамі́т

(фр. dynamite, ад гр. dynamis = сіла, моц)

выбуховае рэчыва, асноўнай састаўной часткай якога з’яўляецца нітрагліцэрына.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

дэміу́рг

(гр. demiurgos)

1) свабодны рамеснік, майстар, мастак у Стараж. Грэцыі;

2) кніжн. тварэц, стваральная сіла.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

форс

(польск. forsa, ад фр. force = сіла)

самахвальства, франтаватасць, імкненне здзівіць прысутных раскошай, манерамі і інш.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Héftigkeit f -

1) сі́ла, імклі́васць, пары́вістасць, бу́рнасць

2) запа́льчывасць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Век ’жыццё, вечнасць, час і да т. п.’ Ст.-рус. вѣкъ ’тс’, рус. век, укр. вік, польск. wiek, чэш. věk, ст.-слав. вѣкъ, балг. век, серб. ве̑к і г. д. Прасл. *věkъ ’век, жыццё, вечнасць і г. д.’ (з даўняга *voi̯kos, а гэта аблаутная форма да і.-е. *u̯ei̯k‑ ’сіла, выяўляць сілу’, літ. viẽkas ’сіла, жывучасць, жыццё’, veĩkti ’штосьці рабіць, працаваць’, véikus ’хуткі’, vỹkis ’жыццё, жывасць’, vikrùs ’бадзёры’, лац. vincere ’перамагаць’, ст.-ісл. veig ’сіла, моцнасць’, vīg ’барацьба’, гоц. weihan, ст.-в.-ням. wīgan ’змагацца’. Сюды прасл. *věčьnъ ’вечны’ (ст.-рус. вѣчьныи, бел. ве́чны, рус. ве́чный, укр. ві́чний, польск. wieczny, чэш. věčný, ст.-слав. вѣчьнъ, балг. ве́чен, серб. ве̏чан і г. д.). Гл. Фасмер, 1, 286.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)