отра́дно нареч., безл., в знач. сказ. уце́шна; ра́дасна; прые́мна;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сло́жный склада́ны; (трудный) ця́жкі;

сло́жное предложе́ние грам. склада́ны сказ.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

трах-тарара́х межд., в знач. сказ., разг. трах-тарара́х.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хлесть межд., в знач. сказ., прост. хвось, плясь, лясь.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хму́ро нареч., безл., в знач. сказ. хму́рна, пахму́рна; пану́ра;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шасть в знач. сказ., прост. шасць, шась; шусць, шусь.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аднаро́дны gléichartig; gleich; verwándt (блізкі, падобны);

грам. сказ з аднаро́днымі чле́намі грам. ein Satz mit gléichartigen Sátzgliedern

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

МО́ЎНЫ ЗНАК,

двухбаковая адзінка моўнай сістэмы, якая мае план зместу і план выражэння. Да М.з. адносяцца: марфема, слова, словазлучэнне, сказ і інш. М.з. проціпастаўляюцца адзінкі моўнай сістэмы, якія не маюць значэння (плана зместу) — фанемы і інтанемы (т.зв. фігуры). Сістэмнасць М.з. выяўляецца ў існаванні паміж імі адносін тоеснасці/проціпастаўленасці (парадыгматыка) і іх здольнасці аб’ядноўвацца і ўтвараць адзінку больш высокага ўзроўню (сінтагматыка). Як і інш. знакі, якімі карыстаецца чалавек для ўспрыняцця, перадачы, захавання і перапрацоўкі інфармацыі, М.з. класіфікуюцца на падставе іх структурных, функцыянальных, семантычных і інш. уласцівасцей.

Літ.:

Гл. пры арт. Знакавая тэорыя мовы, Семіётыка.

А.​Я.​Міхневіч.

т. 10, с. 529

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

przydawkowy

przydawkow|y

грам. азначальны;

zdanie ~e — даданы азначальны сказ

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

independent [ˌɪndɪˈpendənt] adj. (from/of)

1. незале́жны; самасто́йны;

an independent state незале́жная дзяржа́ва;

an independent income самасто́йны дахо́д

2. ling. inde pendent clause незале́жны/гало́ўны сказ

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)