гульня́ ж. , в разн. знач. игра́ ;
гу́ льні для дзяцей — и́ гры для дете́ й;
г. ў ша́ хматы — игра́ в ша́ хматы;
г. ў велікаду́ шнасць — игра́ в великоду́ шие;
○ алімпі́ йскія гу́ льні — олимпи́ йские и́ гры;
◊ г. з агнём — игра́ с огнём;
г. ў жму́ ркі — игра́ в жму́ рки;
небяспе́ чная г. — опа́ сная игра́ ;
г. слоў — игра́ слов;
г. прыро́ ды — игра́ приро́ ды;
рабі́ ць вясёлую мі́ ну пры дрэ́ ннай гульні́ — погов. де́ лать весёлую ми́ ну при плохо́ й игре́ ;
г. (не) ва́ рта све́ чак — игра́ (не) сто́ ит свеч
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пу́ лька ’партыя гульні ў карты’ (ТСБМ ). Запазычана з рус. пу́ лька ’тс’, што з франц. poule ’агульная сума ставак, складаючых банк у азартнай гульні ’, параўн. польск. pula ’тс’; першапачаткова франц. poule ’курыца’, дакладней ’курыца на яйках’, дзе кожнае яйка атаясамліваецца са стаўкай; параўн. Фасмер , 3, 405; Банькоўскі 2, 965.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
студэ́ нцкі studé ntisch, Studé nten-;
студэ́ нцкая стало́ ўка Mé nsa f -, -sen;
студэ́ нцкія ле́ тнія спарты́ ўныя гу́ льні akadé mische Só mmerspiele pl
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Транпыж ’невялікая размечаная палачка для гульні , цурка, чыжык’, ’гульня з такой палачкай’ (Рам. 8). Няясна.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
а́ йсінг
(англ. icing)
пракід шайбы праз усе зоны пры гульні ў хакей .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
бу́ цы
(англ. boots)
чаравікі з шыпамі на падэшвах для гульні ў футбол .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
контрша́ нсы
(ад контр- + шансы )
сустрэчныя шансы на атрыманне перавагі ў шахматнай гульні .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мака́ о 1
(кіт. Масао = назва горада ў Кітаі)
род азартнай картачнай гульні .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
панцёр
(фр. ponte)
той, хто робіць стаўку супраць банка ў картачнай гульні .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пасава́ ць 1
(англ. pass)
перадаваць адзін другому мяч, шайбу ў спартыўнай гульні .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)