consonant

[ˈkɑ:nsənənt]

1.

n. Phon.

а) зы́чны гук

б) лі́тара, яка́я абазнача́е зы́чны гук

2.

adj.

1) зго́дны з чым

2) сугу́чны (то́нам ці гу́кам)

3) Phys. рэзана́нсны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

footfall

[ˈfʊtfɔl]

n.

1) гук кро́каў

2) крок -у m.; хада́ f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

vowel

[vaʊəl]

1.

n.

гало́сны -ага m. (гук, лі́тара)

2.

adj.

гало́сны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

зу́мкаць, ‑ае; незак.

Разм. Утвараць аднастайныя звінючыя гукі (пра насякомых). Недзе блізка зумкаюць пчолы. С. Александровіч. // Хуткім налётам, рухам утвараць падобны гук. Зумкаюць кулі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

obscure​1 [əbˈskjʊə] adj.

1. малавядо́мы;

an obscure Italian writer малавядо́мы італья́нскі пісьме́ннік

2. незразуме́лы, няя́сны, невыра́зны, цьмя́ны;

an obscure feeling няя́снае адчува́нне;

for some obscure reason па незразуме́лай прычы́не;

an obscure vowel ling. мо́ц на рэдукава́ны (гук), нейтра́льны гало́сны (гук)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

грасі́раваць

(фр. grasseyer)

вымаўляць гук «р» на французскі манер, картавіць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

спіра́нт

(лац. spirans, -ntis = які дзьме)

лінгв. фрыкатыўны зычны гук.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Dóppellaut m -s, -e лінгв. дыфто́нг, двухгало́сны гук

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Explosívlaut m -(e)s, -e лінгв. выбухо́вы гук

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Líppenlaut m -(e)s, -e лінгв. губны́ гук

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)