зая́длы, -ая, -ае (разм.).

1. Які надта прыахвоціўся да чаго-н., заўзяты.

З. курэц.

2. Які вядзецца, выконваецца з асаблівай упартасцю, зацяты.

Заядлая спрэчка.

3. Злосны, задзірысты.

З. чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

антагані́зм

(гр. antagonisma = спрэчка, барацьба)

непрымірымая супярэчнасць, варожасць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

spirited [ˈspɪrɪtɪd] adj. жывы́, ціка́вы;

a spirited argument гара́чая спрэ́чка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

hair-splitting [ˈheəˌsplɪtɪŋ] n. спрэ́чка з-за дро́бязі; казуі́стыка; крыхабо́рства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

controversy [ˈkɒntrəvɜ:si] n. спрэ́чка, дыску́сія, пале́міка;

beyond/without controversy бясспрэ́чна

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

суты́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

1. Кароткі бой, узброенае сутыкненне.

С. перадавых часцей.

С. з варожай засадай.

2. Сварка, спрэчка.

С. з суседкай.

3. Тое, што і сутыкненне (у 5 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ПРАРАГАЦЫ́ЙНЫЯ ПАГАДНЕ́ННІ ў міжнародным праве,

пагадненні, якія ўстанаўліваюць падсуднасць: суд або арбітраж якой краіны кампетэнтны вырашаць спрэчкі па знешнегандлёвых здзелках, што могуць узнікнуць паміж дагаворнымі бакамі. У выпадках, калі ўзнікае спрэчка, бакі могуць выбраць шляхам пагаднення любую падсуднасць.

т. 13, с. 16

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

squabble​1 [ˈskwɒbl] n. сва́рка, ла́янка; перапа́лка, спрэ́чка з-за дро́бязі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

disagreement [ˌdɪsəˈgri:mənt] n.

1. разыхо́джанне (у поглядах, думках)

2. спрэ́чка; разла́д

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ды́спут, ‑у, М ‑пуце, м.

Публічная спрэчка на навуковыя, літаратурныя, маральныя і пад. тэмы. Удзельнічаць у дыспуце. Правесці дыспут.

[Ад лац. disputare — разважаць, спрачацца.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)