ДЫПЛАМА́Т (франц. diplomate),

службовая асоба ўстановы органаў знешніх зносін дзяржавы або дыпламатычнага прадстаўніцтва дзяржавы за мяжой. У адпаведнасці са сваім статусам прымае непасрэдны ўдзел у ажыццяўленні функцый у галіне афіц. кантактаў з замежнымі дзяржавамі, мае дыпламатычны ранг або клас дыпламатычны і, як правіла, карыстаецца дыпламат. імунітэтам.

т. 6, с. 288

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

captaincy

[ˈkæptənsi]

n., pl. -ies

ранг капіта́на

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

паве́раны, ‑ага, м.

Асоба, якая мае права дзейнічаць ад імя якой‑н. асобы або ўстановы ў афіцыйным парадку. Прыватны павераны.

•••

Павераны ў справах — дыпламатычны прадстаўнік, ніжэйшы на ранг за пасла, пасланніка.

Прысяжны павераны — афіцыйная назва адваката ў Расіі да рэвалюцыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АТАШЭ́ (франц. attache літар. прымацаваны),

1) дыпламатычны ранг, які прысвойваецца супрацоўнікам міністэрстваў замежных спраў.

2) Штатная пасада ў пасольствах і місіях. У міжнар. дыпламат. практыцы існуюць спец. аташэ: гандлёвы, фін., ваенны, па пытаннях культуры, друку (прэс-аташэ) і інш. Усе аташэ ўключаюцца ў склад дыпламат. прадстаўніцтва і карыстаюцца дыпламат. прывілеямі.

т. 2, с. 70

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Reg.Rat = Regierungsrat – урадавы саветнік, рэгірунгсрат (ранг службоўца ў ФРГ)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

adjutancy

[ˈædʒʊtənsi]

n.

ад'юта́нцтва n. (ра́нг або́ паса́да ад’юта́нта)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

aggrandize

[əˈgrændaɪz]

v.t.

1) павялі́чваць, пабо́льшваць (ула́ду, сі́лу, бага́цьце), павыша́ць ра́нг

2) узвыша́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

princedom

[ˈprɪnsdəm]

n.

кня́ства n. (тэрыто́рыя); князёўства -а n. (стано́вішча, ранг або́ ты́тул)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ranga

rang|a

ж.

1. ранг;

2. перан. значэнне; важнасць;

sprawa najwyższej ~i — справа найвышэйшай важнасці

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

knighthood

[ˈnaɪthʊd]

n.

1) ры́царства n. (ранг або́ заня́так)

2) хара́ктар ры́цара

3) ры́цары

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)