дыскваліфікава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак. і незак., каго-што.
Кніжн. Пазбавіць (пазбаўляць) кваліфікацыі, прызнаць (прызнаваць) няздольным, непрыгодным для пэўнай работы, спецыяльнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вини́ться уст., прост. віні́цца, прызнава́цца (у чым); прызнава́ць (сваю́) віну́; (каяться) ка́яцца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
інтэрнацыяналізава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе; зак. і незак., каго-што.
Аб’явіць (аб’яўляць), прызнаць (прызнаваць) што‑н. інтэрнацыянальным, свабодным для міжнароднага карыстання. Інтэрнацыяналізаваць акіянскія воды.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АНДРЭ́Й (Васіла, Вісіла, Андрэй Паляк; ? — 1398),
рэлігійны дзеяч, першы віленскі біскуп у ВКЛ (1388—98). Вучыўся ў Гнезне, служыў у Кракаве. З 1374 сакратар і казначэй пры двары польскага караля. Садзейнічаў шлюбу каралевы Ядвігі з вял. кн. ВКЛ Ягайлам, пасля заключэння яго (1386) апошні даў згоду на ўтварэнне Віленскага біскупства і прызначэнне Андрэя біскупам. У 1392 Андрэй каранаваў Вітаўта на ВКЛ, заручыўшыся яго падтрымкай у правядзенні палітыкі пашырэння каталіцызму на тэр. ВКЛ. Быў вымушаны прызнаваць праваслаўе, бел. мову, паліт. незалежнасць ВКЛ ад Польшчы.
т. 1, с. 361
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
admit [ədˈmɪt] v.
1. прызнава́ць;
admit one’s mistake прызнава́ць памы́лку;
He admits his guilt. Ён прызнае сваю віну.
2. дапуска́ць, пуска́ць; прыма́ць (у школу, садок і да т.п.)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
convict2 [kənˈvɪkt] v. law прызнава́ць вінава́тым, выно́сіць прысу́д/прыгаво́р, прыгаво́рваць, асуджа́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
negować
незак. адмаўляць; не прызнаваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
отверга́ть несов. (что-л.) адхіля́ць, адкіда́ць; не прыма́ць; (кого-л.) вырака́цца; не прызнава́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прызнава́цца несов.
1. признава́ться, сознава́ться; (в любви) объясня́ться; см. прызна́цца 1;
2. страд. признава́ться; см. прызнава́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Апрандава́ць ’паважаць’ (гродз., А. П. Цыхун, пісьм. паведамл.). З польск. aprendować ’прызнаваць’ (Вечаркевіч, Słownik) < франц. apprendre ’пазнаваць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)