за́вуч, ‑а, м.
Загадчык навучальнай часткі ў школе, вучылішчы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
студэ́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Навучэнец вышэйшай навучальнай установы.
[Ад лац. studens, studentis — які старанна працуе, займаецца.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
за́вуч (заве́дующий уче́бной ча́стью) за́вуч, -ча м. (зага́дчык навуча́льнай ча́сткі).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
БЕЛАРУ́СКАЯ НАВУЧА́ЛЬНАЯ АКРУ́ГА,
навучальна-адміністрацыйная адзінка ў Рас. імперыі ў 1829—50. Цэнтр знаходзіўся ў Віцебску. Утворана 17.1.1829 пасля рэарганізацыі Віленскай навучальнай акругі. Напачатку ў склад акругі ўваходзілі Віцебская і Магілёўская, з 1831 Мінская, з 1832 Гродзенская, Віленская губ. і Беластоцкая вобласці. Рэформы асветы ў акрузе праводзіліся ў адпаведнасці са «Статутам гімназій і вучылішчаў павятовых і прыходскіх» (1828) і «Дадатковымі пунктамі да статута навучальных устаноў у дачыненні да Беларускай навучальнай акругі» (1829). Апошні дакумент прадугледжваў уключэнне ў курс прыходскіх вучылішчаў навучанне «мясцовай мове». Пераўтварэнне навуч. сістэмы праводзілася з мэтай ліквідацыі польск. паліт. і культ. ўплыву. Навуч. ўстановы выключаліся з падпарадкавання каталіцкаму духавенству, замест польск. мовы ўводзілася руская. За час існавання Беларускай навучальнай акругі на яе тэр. створана 6 гімназій, 17 пав. вучылішчаў, 160 пач. школ і 29 пансіёнаў. У 1834 адкрыта першая на Беларусі Віцебская настаўніцкая семінарыя. У 1848 адкрыты Горы-Горацкі земляробчы інстытут — першая вышэйшая навуч. ўстанова ў Беларускай навучальнай акрузе. У 1840 на 4630 тыс. жыхароў акругі прыпадала 11,9 тыс. вучняў, з іх 65,2% складалі дзеці памешчыкаў, духавенства, чыноўніцтва, 18,5% — дзеці сялян, 16,3% — дзеці мяшчан, рамеснікаў і інш.; у школах працавалі 553 настаўнікі. Пасля ліквідацыі акругі (2.5.1850) навуч. ўстановы Віленскай, Гродзенскай, Ковенскай і Мінскай губ. аднесены да адноўленай Віленскай навуч. акругі, навуч. ўстановы Віцебскай і Магілёўскай губ. — да Пецярбургскай навучальнай акругі.
У.С.Пасэ, В.А.Цяплова.
т. 2, с. 416
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ме́дык, -а, мн. -і, -аў, м.
Урач, а таксама студэнт вышэйшай медыцынскай навучальнай установы.
|| ж. меды́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак (разм.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
гарня́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м. (разм.).
1. Тое, што і горнарабочы.
2. Горны інжынер або студэнт горнай навучальнай установы.
|| прым. гарня́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
навуча́льны, -ая, -ае.
1. Які мае адносіны да вучобы, навучання.
Н. год.
Навучальная ўстанова.
Н. дапаможнік.
2. Які кіруе вучэбным працэсам.
Загадчык навучальнай часткі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
registrar [ˌredʒɪˈstrɑ:] n.
1. рэгістра́тар
2. сакрата́р (у навучальнай установе)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ме́дык, ‑а, м.
Спецыяліст па медыцыне, урач. // Разм. Студэнт медыцынскай навучальнай установы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
студэ́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.
Навучэнец вышэйшай навучальнай установы.
|| ж. студэ́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. студэ́нцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)