социа́л-преда́тель полит., презр. сацыя́л-здра́днік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Judas [ˈdʒu:dəz] n.

1. bibl. Юда

2. здра́днік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

калабарацыяні́ст, -а, М -ні́сце, мн. -ы, -аў, м. (кніжн.).

Здраднік, які супрацоўнічае з ворагамі сваёй радзімы ў час яе акупацыі.

Калабарацыяністы часоў Другой сусветнай вайны.

|| прым. калабарацыяні́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

traitor [ˈtreɪtə] n. (to) здра́днік;

a traitor of Christ хрыстапрада́вец;

a traitor to one’s country здра́днік радзі́мы;

turn traitor стаць здра́днікам

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Uncle Tom [ˌʌŋklˈtɒm] n. AmE, infml, derog. здра́днік інтарэ́саў не́граў

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Hóchverräter m -s, - дзяржа́ўны здра́днік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Lándesverräter m -s, - дзяржа́ўны здра́днік [злачы́нец]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zaprzedaniec

м. здраднік; юда

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zdrajca

м. здраднік; юда

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

адрачэ́нец, ‑нца, м.

Той, хто адрокся ад ранейшых сваіх поглядаў, перакананняў; здраднік. Пулю прымай, Адрачэнец шалёны!.. Лойка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)