застава́цца несов., в разн. знач. остава́ться; см. заста́цца

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обезде́нежеть сов., разг. заста́цца без гро́шай, абязгро́шаць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обезлоша́деть сов., уст. заста́цца без каня́ (ко́ней);

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

hold the bag

informal

а) заста́цца з пусты́мі рука́мі

б) заста́цца вінава́тым або́ адка́зным

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

манафо́бія

(ад мана- + -фобія)

псіхічны стан, пры якім чалавек баіцца застацца адзін.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

міну́цца, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -не́цца; зак.

1. Прайсці, скончыцца.

Мінулася пара дажджоў.

2. Застацца ззаду, скончыцца.

Мінулася невялічкая вёсачка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абязгро́шаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм. Застацца без грошай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аста́цца разм. гл. застацца

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

недаква́сіцца, ‑сіцца; зак.

Застацца недаквашаным, не зусім закіснуць. Малако недаквасілася.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абяззу́бець, ‑бею, ‑бееш, ‑бее; зак.

Разм. Застацца без зубоў, стаць бяззубым.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)