штоме́сяц, прысл.

Кожны месяц. Жывы і здаровы Андрэй Барысавіч Чужакоў пісаў, што разумее, як цяжка маці матэрыяльна, і згодзен штомесяц высылаць ёй грошы. Мехаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

áussenden* vt

1) пасыла́ць, высыла́ць, рассыла́ць

2) выпраме́ньваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verschícken vt

1) адпраўля́ць, пасыла́ць; накіро́ўваць

2) высыла́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

deport

[dɪˈpɔrt]

v.t.

1) высыла́ць, ссыла́ць (у выгна́ньне)

2) (oneself) захо́ўвацца, трыма́цца, трыма́ць сябе́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

вы́бухаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Разм.

1. што. Выліць, высылаць усё адразу. Выбухаць усю ваду.

2. Вырасці, стаць вялікім. [Светлік:] — У два чалавечыя росты выбухалі канапелькі, як лес гулі. Лынькоў.

выбуха́ць, ‑ае.

Незак. да выбухнуць ​1.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Ругава́ць ’турбаваць, крануць, паварушыць (саркастычна)’ (маладз., Янк. Мат.). З польск. rugować ’высылаць, караць вінаватых’ < rug ’высылка, пакаранне вінаватых’, запазычана з гарадскога нямецкага права, дзе Rüge ’вымова’, rügen ’вымаўляць, рабіць вымову’ (Брукнер, 468). У якасці зыходных формаў падаюць с.-в.-ням. rüggen, rucken, rücken (Нававейскі, Zapożyczenia, 261). Сюды ж ст.-бел. рукгованъе ’высяленне’ (Ст.-бел. лексікон).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

banish [ˈbænɪʃ] v.

1. выганя́ць, высыла́ць; праганя́ць;

He was banished to Siberia. Яго выслалі ў Сібір.

2. fml адганя́ць (думкі); пазбаўля́цца (страху); пераадо́льваць (пачуцці)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пасяле́нне н.

1. (дзеянне) Ánsiedlung f -;

вы́сылка на пасяле́нне Stráfansiedlung f;

высыла́ць на пасяле́нне deportíeren vt;

2. (пасёлак) Síedlung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

exile

[ˈeksaɪl]

1.

n.

1) выгна́ньне n., ссыла́ньне n.; ссы́лка f.

2) выгна́нец -ца m., выгна́ньнік -а m.

2.

v.t.

ссыла́ць, высыла́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

павысыпа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

1. што. Высылаць усё, многае. Павысыпаць двары пяском. □ Твае ж патроны без пораху. Я павысыпаў з іх увесь порах. Баранавых.

2. (1 і 2 ас. не ўжыв.), без дап. Разм. Выйсці, выбегчы ў мностве. Поезд спыніўся. Павысыпалі з вагона Хлопцы, дзяўчаты, нібы птушаняты з гнязда. Куляшоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)