марская або азёрная тэраса, створаная абразіяй 1 у карэнных пародах ля асновы кліфа.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ка́бельтаў
(гал. kabeltouw)
1) марская мера даўжыні, роўная 185,2 м;
2) тоўсты марскі пяньковы канат.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
у́льва
(н.-лац. ulva)
зялёная водарасць сям. улотрыксавых; служыць кормам для многіх насельнікаў мора; марская салата.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
marine2[məˈri:n]adj. марскі́; які́ мае дачыне́нне да мо́ра або́ караблёў;
marine plants марскі́я раслі́ны;
marine lifeмарска́я фло́ра і фа́ўна;
marine insurance марско́е страхава́нне (суднаў і грузаў)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
спрут, ‑а, М спруце, м.
Марская жывёла класа галаваногіх малюскаў з мешкападобным целам і васьмю шчупальцамі; васьміног. Тут жа чарнелі карчы-вываратні з фантастычнымі карэннямі, падобныя да страшных спрутаў.Бядуля./уперан.ужыв.На Захад, таварыш! На логава спрутаў! Фашысцкая пала мяжа.А. Александровіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фрэга́т, ‑а, М ‑гаце, м.
1. Трохмачтавае паруснае ваеннае быстраходнае судна. У такія хвіліны ў канторы можна слухаць цэлыя лекцыі па гісторыі Жмені, пра мінулае Ліменскага лесу, з якога Пётр І будаваў першыя фрэгаты на Чорным моры.Карамазаў.
2. Вялікая трапічная марская птушка атрада весланогіх.
[Іт. Fregata.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
га́лькаж. Kíeselstein m -(e)s, -e, Kíesel m -s, -; Geröll n -(e)s, -e;
марска́я га́лька marínes Úfergeröll
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
morski
morsk|i
марскі;
cisza ~a — штыль;
piechota ~a — марская пяхота;
choroba ~a — марская хвароба;
drogą ~ą — марскім шляхам; морам; па моры;
latarnia ~a — маяк;
świnka ~a заал.марская свінка (Cavia porcellus);
cielę ~ie заал. цюлень;
koń ~i заал. морж (Odobaenus rosmarus L.);
wilk ~i — марскі воўк
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ГАРДЭМАРЫ́Н (франц. garde-marine літар.марская гвардыя),
званне ў ВМФ Расіі ў 1716—1917. Уведзена Пятром І для выпускнікоў Марской акадэміі пры накіраванні іх на флоцкую практыку (пасля практыкі атрымлівалі афіцэрскі чын). Напачатку прыраўноўваліся да салдат гвардыі і насілі форму Праабражэнскага палка. З 1752 гардэмарынамі наз. выпускнікі Марскога кадэцкага корпуса. У 1906 уведзена званне «карабельны гардэмарын».